Teksty » Izaak Cylkow - Przekłady Starego Testamentu » 2 Księga Królewska » Rozdział 3
«  2 Księga Królewska 2 2 Księga Królewska 3 2 Księga Królewska 4  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »Joram zaś, syn Ahaba, objął rządy nad Izraelem w Samaryi ośmnastego roku Jozafata, króla judzkiego, i panował dwanaście lat. [2] »I czynił co niegodziwem było w oczach Wiekuistego, wszakże nie tak jak ojciec i matka jego. Usunął bowiem posąg Baala, który sporządził ojciec jego. [3] »Do grzechów jednak Jerobeama, syna Nebata, do których uwiódł Izraela, lgnął silnie a nie zaniechał tego. [4] »Mesza zaś, król Moabu, był hodowcą trzód, i składał królowi izraelskiemu w dani po sto tysięcy jagniąt, i ze stu tysięcy baranów wełnę. [5] »Gdy tedy umarł Ahab, zbuntował się król Moabu przeciw królowi izraelskiemu. [6] »I wyruszył król Joram onego czasu z Samaryi i zlustrował całego Izraela. [7] »I posłał do Jozafata, króla judzkiego, i kazał powiedzieć: Król Moabu zbuntował się przeciw mnie; czy wyruszysz ze mną do Moabu na wojnę? I odpowiedział: Wyruszę, rozporządzaj mną jak samym sobą, ludem moim jak ludem twoim, końmi moimi jak końmi twoimi. [8] »I zapytał się: Którąż drogą wyruszysz? I odpowiedział: Drogą przez puszczę edomicką! [9] »I tak wyruszył król izraelski i król judzki i król Edomu. Gdy jednak krążyli przez siedm dni drogi, zbrakło wody wojsku i bydłu, które ciągnęło za nimi. [10] »I zawołał król izraelski: Biada! Wiekuisty wezwał tu trzech tych królów, aby wydać ich w moc Moabitów. [11] »Jozafat jednak rzekł: Czy niema tu proroka Wiekuistego, abyśmy radzili się przezeń Wiekuistego? Odezwał się tedy jeden ze sług króla izraelskiego, i rzekł: Jest tu Elisza, syn Szafata, który wylewał wodę na ręce Eljasza. [12] »I rzekł Jozafat: Jest przy nim słowo Wiekuistego! Zstąpili tedy do niego król izraelski i Jozafat i król Edomu. [13] »I rzekł Elisza do króla izraelskiego: Cóż mi wspólnego z tobą? Idź do proroków twego ojca i do proroków twej matki. Król jednak izraelski rzekł do niego: Nie! bo wezwał Wiekuisty trzech tych królów, aby ich wydać w moc Moabitów. [14] »Rzekł tedy Elisza: Żyw Wiekuisty zastępów, Bóg Izraela, w którego służbie stoję, że gdybym nie uwzględniał oblicza Jozafata, króla judzkiego, nie spojrzałbym na cię, ani baczył na ciebie! [15] »Teraz jednak sprowadźcie mi grajka! Za każdym razem gdy grajek zagrał tknęła go moc Wiekuistego. [16] »I rzekł: Tak rzecze Wiekuisty: Poczyńcie w tej dolinie rów przy rowie! [17] »Albowiem tak rzekł Wiekuisty: Nie zobaczycie ani wiatru ani deszczu, a jednak napełni się ta dolina wodą, tak że będziecie pili, wy i stada i bydło wasze. [18] »A to zbyt błahem jeszcze dla Wiekuistego; wyda On i Moabitów w moc waszą. [19] »I zburzycie wszystkie miasta warowne i wszystkie miasta główne, i wytniecie wszystkie drzewa owocowe, i zatamujecie wszystkie źródła wód, a wszystkie pola przedniejsze zawalicie kamieniami. [20] »I stało się zrana, w porze składania ofiary śniednej, a oto przypłynęła nagle woda ze strony Edomu, a kraj napełnił się wodą. [21] »Usłyszawszy jednak wszyscy Moabici, że nadciągnęli królowie, aby uderzyć na nich, zwołali wszystko, co tylko pasem się mogło przepasać, i stanęli nad granicą. [22] »Wstawszy jednak zrana nazajutrz, gdy słońce nad wodą zabłysło, ukazała się Moabitom woda zdaleka, czerwona niby krew. [23] »I zawołali: To krew! Zapewne wyniszczyli się wzajemnie królowie i porazili jeden drugiego. A teraz do łupów, Moabici! [24] »Gdy jednak dotarli do obozu izraelskiego, wyruszyli Izraelici i pobili Moabitów, tak że pierzchnęli przed nimi; poczem wtargnęli do kraju, rażąc wciąż Moabitów. [25] »I zburzyli miasta; każde też pole przedniejsze zarzucili każdy kamieniem swoim, tak że je nimi zapełnili, i zatamowali wszystkie źródła wód, i popodcinali wszystkie drzewa owocowe, tak że zostawili tylko kamienie Kir-Chareszetu, które otoczyli procarze, aby je porazić. [26] »Widząc zaś król Moabu, że uledz musi w walce, zabrał ze sobą siedmset ludzi dobywających miecza, aby przebić się do króla Edomu; ale nie powiodło się im. [27] »Wziął tedy pierworodnego syna swojego, który miał panować po nim, i złożył go jako całopalenie na murze, tak że opadła Izraelitów zgroza wielka. I odstąpili od niego i cofnęli się do kraju. 
«  2 Księga Królewska 2 2 Księga Królewska 3 2 Księga Królewska 4  »


 Źródło tekstu: Tekst opracowany na podstawie skanów prezentowanych na BibliePolskie.plOpis prezentowanego tekstu: Tekst polski z 13 tomów wydań przekładów ksiąg Starego Testamentu dokonanego przez rabina Izaaka Cylkowa na przełomie XIX/XX wieku. Z ksiąg Starego Testamentu brakuje tylko przekładu ksiąg Kronik, Ezdrasza, Nehemiasza i Daniela (albo Cylkow nie zdążył ich przełożyć, albo rękopisy tłumaczenia zaginęły).