Teksty » Izaak Cylkow - Przekłady Starego Testamentu » Księga Ezechiela » Rozdział 23
«  Księga Ezechiela 22 Księga Ezechiela 23 Księga Ezechiela 24  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »I doszło mnie słowo Wiekuistego, głosząc: [2] »Synu człowieczy! Dwie niewiasty córkami jednej matki były. [3] »I kaziły się w Micraim, w młodości swojej kaziły się; tam miętoszono piersi ich, i tam pieszczono łono dziewicze ich. [4] »A imię ich: Ohola, starsza, i Oholiba siostra jej; i stały się Mojemi, i urodziły synów i córki. A zaś imiona ich: Samarja była Oholą, a Jerozolima Oholibą. [5] »I kaziła się Ohola przy Mnie, i zapałała namiętnością ku zalotnikom swoim, ku Asyryjczykom poblizkim. [6] »Ku strojnym w błękit, ku namiestnikom i satrapom, samym młodzianom nadobnym, ku rycerzom harcującym na rumakach. [7] »I skierowała sprosne żądze swoje ku nim - doborem synów Aszuru byli wszyscy. Przez wszystkich też, ku którym namiętnością pałała, przez wszystkie bożyszcza ich, skaziła się. [8] »Bo rozpusty swej z Micraim nie poniechała, bo bawili przy niej w młodości jej, pieszcząc łono jej dziewicze a wylewając sprosną żądzę swą na nią. [9] »To też wydałem ją w moc zalotników jej, w moc synów Aszuru, ku którym żądzą pałała. [10] »Oni odkryli srom jej, synów i córki jej zabrali, ją zaś mieczem zamordowali, że stała się pamiątką u kobiet, i tak spełnili sądy nad nią. [11] »Ale choć widziała to siostra jej Oholiba, okazała jednak zdrożniejszą jeszcze namiętność niż ona, a rozpustę większą od rozpusty siostry swojej. [12] »Ku synom Aszuru zapałała żądzą, ku namiestnikom i satrapom poblizkim, w zdobny strój przybranym; ku rycerzom harcującym na rumakach, samym młodzianom nadobnym. [13] »I widziałem jak i ona skalaną została; po jednej drodze postępowały obie. [14] »Ona wszakże oddawała się dalszej jeszcze rozpuście, a ujrzawszy mężów wyrytych na murze, wizerunki kasdejczyków malowanych czerwienią, [15] »Przepasanych pasami u bioder swoich, z zwieszającymi się turbanami na głowach, na podobieństwo trzeciaków wszyscy, w postaci synów Babelu, których Kasdym ziemią jest rodzinną. - [16] »Zapałała tedy żądzą ku nim na sam widok oczu swoich, i wysłała posły do nich do Kasdym. [17] »I przybyli do niej synowie Babelu, dla łoża pieszczot i skalali ją rozpusta swoją, i kaziła się nimi; wszakże odwróciła się dusza jej z przesytem od nich. [18] »Gdy tak ujawniła rozpustę swoję, a odkryła srom swój, odwróciła się też i dusza Moja ze wstrętem od niej, jak była się odwróciła dusza Moja ze wstrętem od siostry jej. [19] »Ale mnożyła ona dalej rozpustę swą, przypominając sobie dni młodości swojej, gdy się kaziła w ziemi Micraim. [20] »I pałała żądzą ku lubieżnikom jego, których ciało na wzór ciała osłów, a których wylew podobny do wylewu źrebców. [21] »I obejrzałaś się za wszeteczeństwem w młodości twojej, gdy pieścili ci z Micraim piersi twoje, gwoli łonu młodości twojej. [22] »Przeto, Oholibo, rzecze tak Pan Wiekuisty: Oto pobudzę zalotników twoich przeciw tobie, tych od których odwróciła się dusza twoja z przesytem, i sprowadzę ich na cię zewsząd. [23] »Synów Babelu i wszystkich Kasdejczyków, Pekod i Szoa i Koa, wszystkich synów Aszuru wraz z nimi, samych młodzianów nadobnych, namiestników i satrapów, trzeciaków i znamienitych, owych wszystkich - harcujących na rumakach, [24] »I przyciągną przeciw tobie z gromadą wozów i kół i zbiorowiskiem plemion; z puklerzami i tarczami i w hełmach ustawią się przeciw tobie wokoło, i poruczę im sąd, i sądzić cię będą według sądów swoich. [25] »I zwrócę żarliwość Moję przeciw tobie i postąpią w zapalczywości z tobą; nos i uszy ci utną, a pozostałość twoja od miecza legnie. Synów i córki twoje zabiorą, a pozostałość twoja w ogniu strawiona będzie. [26] »I zwloką z ciebie szaty twoje, i zabiorą klejnoty twe wspaniałe. [27] »I usunę sprosność twoję z ciebie, i rozpustę twoję z ziemi Micrejczyków, abyś nie podnosiła już oczu swych ku nim, a o Micraimie nie wspomniała więcej. [28] »Gdyż tak rzecze Pan Wiekuisty: Oto wydam cię w moc tych, których nienawidzisz, w moc tych, od których odwróciła się z przesytem dusza twoja. [29] »I postąpią z tobą z zawziętością, i zabiorą cały twój dorobek, i pozostawią cię obnażoną i ogołoconą, i odkryje się srom rozpusty twojej, i sprosność twoja, i wszeteczeństwa twoje. [30] »Spotka to ciebie, ponieważ zalecałaś się narodom, ponieważ zbrukałaś się bożyszczami ich. [31] »Po drodze siostry twojej postępowałaś, przeto oddam kielich jej w ręce twoje. [32] »Tak rzecze Pan Wiekuisty: Kielich siostry twojej wychylisz, głęboki i szeroki, - pośmiewiskiem i urągowiskiem zostaniesz - wiele on obejmie. [33] »Upojenia i utrapienia pełna będziesz; kielichem przerażenia i strętwienia jest kielich siostry twej Samaryi. [34] »I wychylisz go i wysączysz, a skorupy jego pogryziesz i piersi swe rozszarpiesz. Albowiem ja to wyrzekłem, rzecze Pan Wiekuisty. [35] »Przeto rzecze tak Pan Wiekuisty: Ponieważ zapomniałaś o Mnie, a rzuciłaś Mnie za siebie, przeto ponieś sprosność twoję i wszeteczeństwo twoje. [36] »I rzekł Wiekuisty do mnie: Synu człowieczy, jeśli się chcesz rozprawić z Oholą i Oholibą, oznajm im obmierzłości ich. [37] »Albowiem przeniewierstwa się dopuszczały, a krew w ręku ich, bo dopuszczały się przeniewierstwa z bożyszczami swojémi, a też i synów, których Mi zrodziły przeprowadzały przez ogień dla nich na żer. [38] »I to jeszcze uczyniły Mi: Splugawiły świątynię Moję onego dnia a sabaty Moje znieważyły. [39] »A zarznąwszy synów owych bożyszczom swoim, przybyły do świątyni mojej tegoż samego dnia, aby ją znieważyć; oto tak czyniły we wnętrzu świątyni Mojej! [40] »A posyłały wszak i do mężów, którzy zdaleka przybywali; Gdy wysłano do nich posła, przybywali. Dla nich toś się kąpała, i oczy barwiła, i klejnotami się stroiła - [41] »I siadłaś na łożu drogocenném, przed którym stół był nakryty, i postawiłaś na nim kadzidło i olejki Moje. [42] »I tak rozlegała się wrzawa tłumu rozbawionego u niej; a obok owych mężów z masy ludu sprowadzono też opojów z pustyni; ci włożyli naramienniki na ramiona im, a korony wspaniałe na głowy ich. [43] »I rzekłem: U zawiędłej jeszcze wszeteczeństwo! Teraz właśnie rozpuści się rozpusta jej - i tak stało się. [44] »I wchodzili do niej jak się wchodzi do nierządnicy; tak wchodzili do Oholi i Oholiby, kobiet wszetecznych. [45] »Ale mężowie prawi, oni sądzić je będą podług prawa wiarołomnych i podług prawa morderczyń; bo wiarołomne są, a krew na ręku ich. [46] »Albowiem tak rzecze Pan Wiekuisty: Sprowadzę na nie czerń, a podam je na męki i na grabież. [47] »I obrzuci je kamieniami ta czerń, i rozsiecze je mieczami swoimi, synów i córki ich wymordują, a domy ich ogniem spalą. [48] »I tak usunę sprosność z ziemi, i wezmą sobie przykład wszystkie niewiasty, a nie uczynią podług sprosności waszej. [49] »I tak zwalę sprosność waszę na was, a grzechy z bożyszczami waszemi poniesiecie, a poznacie, żem Ja Pan Wiekuisty. 
«  Księga Ezechiela 22 Księga Ezechiela 23 Księga Ezechiela 24  »


 Źródło tekstu: Tekst opracowany na podstawie skanów prezentowanych na BibliePolskie.plOpis prezentowanego tekstu: Tekst polski z 13 tomów wydań przekładów ksiąg Starego Testamentu dokonanego przez rabina Izaaka Cylkowa na przełomie XIX/XX wieku. Z ksiąg Starego Testamentu brakuje tylko przekładu ksiąg Kronik, Ezdrasza, Nehemiasza i Daniela (albo Cylkow nie zdążył ich przełożyć, albo rękopisy tłumaczenia zaginęły).