Teksty » Izaak Cylkow - Przekłady Starego Testamentu » Księga Jozuego » Rozdział 14
«  Księga Jozuego 13 Księga Jozuego 14 Księga Jozuego 15  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »Oto zaś dziedziny, które otrzymali synowie Israela w dziedzictwie w ziemi Kanaan, które oddali im w posiadanie Eleazar, kapłan, i Jozue, syn Nuna, i główni naczelnicy pokoleń synów Israela, [2] »Podług przypadającego im losem dziedzictwa, tak jak rozkazał Wiekuisty przez Mojżesza co do dziewięciu i pół pokolenia. [3] »Dwóm bowiem i połowie pokolenia wyznaczył był już Mojżesz dziedzictwo ich po drugiej stronie Jordanu, lewitom zaś nie wyznaczył dziedzictwa wpośród nich. [4] »Tworzyli bowiem synowie Józefa dwa pokolenia Manaszy i Efraima, lewitom zaś nie wyznaczono udziału w ziemi, a jedynie miasta do zamieszkania z przynależnymi wygonami dla ich stad i dla ich dobytku. [5] »Jako rozkazał był Wiekuisty Mojżeszowi tak uczynili synowie Israela, i rozdzielili ziemię. [6] »Wtedy przystąpili synowie Judy do Jozuego w Gilgal, i rzekł do niego Kaleb, syn Jefunny, Kenizyjczyk: Znane ci słowo, które wyrzekł Wiekuisty do Mojżesza, męża Bożego, względem mnie i ciebie w Kadesz-Barnea. [7] »Czterdzieści lat miałem gdy wysłał mnie Mojżesz, sługa Wiekuistego z Kadesz Barnea, abym wypatrzył ziemię, a przyniosłem mu wiadomość wedle przekonania mojego. [8] »Współplemieńcy jednak moi, którzy wyruszyli ze mną strwożyli serce ludu, podczas gdy ja Wiekuistemu Bogu mojemu pełne posłuszeństwo okazałem. [9] »Przysiągł wtedy Mojżesz onego dnia, i rzekł: Zaprawdę, ziemia, na której postała noga twoja, tobie i potomkom twoim przypadnie ona w dziedzictwie na wieki, ponieważ okazałeś pełne posłuszeństwo Wiekuistemu, Bogu mojemu! [10] »A teraz oto zachował mnie przy życiu, stosownie do przyrzeczenia swego Wiekuisty przez lat czterdzieści i pięć od onego czasu, gdy wyrzekł to słowo Wiekuisty do Mojżesza, a podczas którego pielgrzymował Israel po pustyni, i tak mam oto teraz lat ośmdziesiąt i pięć. [11] »Jestem wciąż jeszcze tak czerstwy, jak dnia, którego wysłał mnie Mojżesz; sile mojej ówczesnej dorównywa jeszcze dzisiaj siła moja, gdy idzie o to, aby walczyć, aby wyruszyć naprzód i z powrotem. [12] »Teraz przeto daj mi wzgórze to, o którem wyrzekł Wiekuisty, dnia onego - ty sam wszak słyszałeś to onego dnia. Albowiem Enakici znajdują się tam, i wielkie warowne miasta; może będzie Wiekuisty zemną, abym ich wypędził, jak wyrzekł Wiekuisty. [13] »Tedy życzył mu Jozue szczęścia i oddał Kalebowi, synowi Jefunny, Hebron w dziedzictwo. [14] »Przeto dostał się Hebron Kalebowi, synowi Jefunny, Kenizyjczykowi, jako dziedzictwo aż po dzień dzisiejszy, ponieważ okazał pełne posłuszeństwo Wiekuistemu, Bogu Israela. [15] »Nazwa Hebronu zaś była przedtem "miasto Arby"; był to mąż najpotężniejszy między Enakitami. I uspokoiła się ziemia od wojny. 
«  Księga Jozuego 13 Księga Jozuego 14 Księga Jozuego 15  »


 Źródło tekstu: Tekst opracowany na podstawie skanów prezentowanych na BibliePolskie.plOpis prezentowanego tekstu: Tekst polski z 13 tomów wydań przekładów ksiąg Starego Testamentu dokonanego przez rabina Izaaka Cylkowa na przełomie XIX/XX wieku. Z ksiąg Starego Testamentu brakuje tylko przekładu ksiąg Kronik, Ezdrasza, Nehemiasza i Daniela (albo Cylkow nie zdążył ich przełożyć, albo rękopisy tłumaczenia zaginęły).