Teksty » Mieses - Pięcioksiąg » 5 Księga Mojżeszowa » Rozdział 33
«  5 Księga Mojżeszowa 32 5 Księga Mojżeszowa 33 5 Księga Mojżeszowa 34  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »Błogosławieństwo to jest, którem mąż [prorok] Boży Mojżesz błogosławił Synom Izraela przed śmiercią swoją; [2] »on rzekł [mianowicie]: „Wiekuisty przybył ze Synaju, z Sēiru zaświtał im, zajaśniał z góry Paranu, nadciągnął z mirjadami świętych, z prawicy Swojej [podawając] ognisty zakon im. [3] »A bo On też pokochał pokolenia; – wszyscy poświęceni z niego [Izraela] są przy Tobie, są poddani władzy Twojej i przyjmują orzeczenia Twoje”, [4] »[to jest] Naukę [Torę], [którą] przekazał Mojżesz nam, – dziedziczną własność Zgromadzenia [Synagogi] Jakóba. [5] »„W Jěszurunie On jest królem [właściwym, prawdziwym], gdy się zgromadzają naczelnicy ludu, społem szczepy Izraela. [6] »Niech żyje Rubin [Rěūbēn] i niechaj nie umiera, a niech mężów jego będzie [spora] ilość. [7] »To zaś o Judzie [Jěhūda]: on rzekł [mianowicie]: „Usłuchaj, Wiekuisty! głosu Judy, sprowadź go do ludu jego. On toczy własną ręką bój, bądź mu zatem Ty pomocą przed nieprzyjacioły jego”. [8] »Lewiemu [Lewi] rzekł on [,błogosławiąc]: „Twoje tummim i Twe urim [niech przypadną] mężowi Twemu cnotliwemu, którego wypróbowałeś w Massie [Massa, =próba], a karciłeś go przy wodzie w Meribie [Měriba, =spór], –  [9] »który rzekł o ojcu swoim, a też i o matce swojej: nie mam względu nań, [który] nie poznawał braci swoich, ani nie znał synów swoich, gdy[ż, zaiste!] przestrzegali wyrzeczenia Twego i pilnowali Przymierza Twojego. [10] »Oni wykładają zasady prawne Twoje Jakóbowi i Naukę [Torę] Twoją Izraelowi, oni zasyłają kadzidło ku Tobie i składają ofiary całopalne na ołtarzu Twoim. [11] »Błogosław, Wiekuisty! siłę jego, przyjm łaskawie dzieło jego rąk, a poraź biodra nastawających nań, nienawidzących, go, ażeby się nie ostali”. [12] »O Benjaminie rzekł on [,błogosławiąc]: „Ulubieniec to jest Wiekuistego. Niech On Siedzibę Swoją ma ku bezpieczeństwu [jego] przy nim, [niech] osłania go przez cały dzień [stale] i [niejako] pomiędzy barkami jego ma Siedzibę Swoją”. [13] »O Józefie rzekł on [,błogosławiąc]: „Błogosławioną przez Wiekuistego [niech] kraina [będzie] jego plonem niebios dzięki rosie i [dzięki wodom] z otchłani rozłożonej w dole, [14] »plonem [,który] płodem słońca, i plonem, [który] przez księżyc wydawany, [15] »[plonem] wierzchu wzgórzy wschodnich [pierwotnych] i plonem odwiecznych pagórków, [16] »plonem [najprzedniejszymi Kraju i zawartości jego, – przez łaskę Tego, Który w krzaku [gorejącym] miał Siedzibę Swoją. Niech to spłynie na głowę Józefa, na czaszkę wyróżnionego wybrańca braci swoich. [17] »On ma potęgę [,gdyby] pierworodny wół, rogi jego są, jak nosorożca rogi, – niemi [niech] On bodzie ludy społem, [aż do] krańca ziemi, a niech niemi będą mirjady Efraima i niech niemi będą tysiączne rody Menasego [Měnaszsze]. [18] »O Zěbūlūnie rzekł on [,błogosławiąc]: „Ciesz się, Zebulunie! gdy wyruszasz, [w bój], a [ty] Isacharze [Jissachar]! [,przesiadując] w namiotach twoich”. [19] »„Na [świątynnej] górze zbierają się plemiona, zarzynają tam ofiary sprawiedliwe [nieskazitelne], gdy[ż, zaiste!] będą ssać [niejako] co naniosą morza i ukryte skarby ziemi”. [20] »O Gadzie rzekł on [,błogosławiąc]: „Niech będzie błogosławion On, Który Gadowi powodzenie da[ł], [iż] rozkłada się, jak lew, szarpie ramię, a też i czaszkę. [21] »Siedzibę swą upatrzył na początku sobie, gdyż [,zaiste!] jest to dział przez prawodawcę przeznaczony, – on na czele ludu wkroczył [do Kraju], dokonywał dla Izraela [czynów, pełnych] zasługi u Wiekuistego i [odpowiadających] woli Jego”. [22] »O Danie rzekł on [,błogosławiąc]: „[Niech] Dan [będzie, gdyby] młodym lwem, [gdy] z Baszanu sadzi”. [23] »O Naftalim rzekł on [,błogosławiąc]: „[Niech] Naftali [będzie] łaski syt i błogosławieństwa pełen Wiekuistego. Zachód i południe zajmij na dziedziczną własność”. [24] »O Aszerze rzekł on [,błogosławiąc]: „[Niech] najbardziej Aszēr [będzie] błogosławion pośród [Jakóba] synów. Niech on będzie ulubieńcem braci swoich, w oliwie [gdyby] nurzy nogę swoją, [25] »żelazem, miedzią obuwie twoje, i póki żywot twój – [będzie istnieć] siła twa. [26] »Niemasz podobnego Wszechmocnemu, o Jěszūrūnie!, – Który z niebios śpieszy z pomocą tobie, potęgą Swą z obłoków. [27] »Schronieniem tobie Bóg Odwieczny, ramiona wieczne podpierają ciebie. On wypędził przed tobą wroga i rzekł [do ciebie]: „Strać [go]”. [28] »[Odtąd] ma Izrael byt bezpieczny, – [niemącony] sam zdrój Jakóba, w Kraju zbóż i wina, [gdzie] też z niebios jego pada rosa. [29] »Błogo tobie, Izraelu! Któ[ry]ż [naród], jest jak ty, narodem, mającym zbawienie przez Wiekuistego, [Który] tarczą jest pomocną tobie, Który mieczem twoim jest potężnym, – iż ci się wrogowie [w łaskę twoją] będą zakłamywać, ty zaś stąpał będziesz po ich wyniosłościach”. 
«  5 Księga Mojżeszowa 32 5 Księga Mojżeszowa 33 5 Księga Mojżeszowa 34  »


 Opis prezentowanego tekstu: Pięcioksiąg Mojżesza w języku hebrajskim z przekładem polskim rabina D-ra Józefa Miesesa, Naczelnego Rabina Wojsk Polskich. Przemyśl Wydawnictwo i Księgarnia Symcha Freund, 1931. Tekst opracowany przez Bibliepolskie.pl - na podstawie egzemplarza Biblioteki Narodowej w Warszawie.