Teksty » Biblia Królowej Zofii - Transkrypcja » 1 Księga Mojżeszowa » Rozdział 22
«  1 Księga Mojżeszowa 21 1 Księga Mojżeszowa 22 1 Księga Mojżeszowa 23  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »Potem gdyż się było stało, pokusił Bog Abrahama a rzekąc jemu: „Abraham, Abraham!” A on otpowiedział: „Awo jeśm”. [2] »Tedy rzekł jest k niemu Bog: „Weźmi syna swego jedzinego Isaaka, jegoż miłujesz, jidziż do ziemie widzenia a tamo ji obietuj za obietę na jednej gorze, jeż to ja ukażę tobie”. [3] »Tako Abram w nocy wstaw osiodła osła swego, pojmie z sobą dwa młoda pachołki a Isaaka swego syna, a gdyż był drwiec naszczepał sobie ku przebytku, szedł na ono miasto, jako jemu Pan Bog przykazał. [4] »Potem trzeci dzień wzniosł swoje oczy i uźrzał miasto opodal, [5] »i rzecze ku sługam: „Czekajcie tu s osłem, a jać z synem tam pojdę, a gdyż się pokłonimy, wrocimy się k wam”. [6] »Tedy weźmie drwa ku przebytku i wzwiąże na Isaaka na swego syna a sam niosł ogień w ręku a miecz. A gdyż już sama dwa jidzieta, [7] »rzecze Isaak ku oćcu: „Oćcze!” A on otpowie: „Cso chcesz, synu?” A on rzecze: „Toć są drwa ku przebytku i ogień, a gdzie jest obieta?” [8] »Rzecze Abraham: „Bog moj, ten nama nizczego może dać”. I szłasta pospołu aż na to miasto. [9] »I przyszłasta tam, gdzie jemu był Bog ukazał, na jemże to udziałał ołtarz i nakładł nań drew ❬...❭. [10] »A zatym ręką podniesie miecz, aby Isaaka swego syna ofierował. [11] »A tejże godziny anjoł boży zawoła s niebios rzekąc: „Abraham!” A on otpowiedział: „Awo jeśm”. [12] »I rzekł jest k niemu anjoł: „Nie wznosi swej ręki na swego syna ani jemu cso czyń, bocieśm ninie poznał, iże się Pana Boga bojisz a że swemu synu jedzinemu prze mię nie otpuścisz”. [13] »Wzniosł Abraham oczy swoje, uźrzy za sobą barana, jegoż to uderz za rogi i weźmie ji, i ofieruje bogu miasto syna swego. [14] »I nazwał to miasto „Bog widzenia”. Przeto [iże je] to miasto słowie „na tej gorze Pan Bog widzi”. [15] »I wzwoła anjoł boży lepak Abrahama rzekąc: [16] »„Przysiągłeśm sam w sobie – rzekł Pan Bog – przeto żeś ❬...❭ nie otpuścił swemu synu jedzinemu prze mię, [17] »pożegnawamci tobie a rozpłodzę twe siemię jako gwiazdy na niebie a jako piasek, jenże jest w pośrzod morza i w brzedze morskiem, twe plemię opwite twarzy i grody twych nieprzyjacielow [będziesz mieć], [18] »a w tobie będzie pożegnano wszytko ludskie pokolenie, przeto żeś mego kazania był posłuszen”. [19] »I wrocił się jest Abraham k swym pachołkom i jidą społu do Bersabee, i bydlili są tam. [20] »To tak gdyż się było stało, po- wiedali Abramowi, że żona brata jego Nachora porodziła syny[21] »jimieniem Hus pirwszego, a [po] Hus brata jego, Chamuela, jenże był początek syrskiego ludu, [22] »a Chasech, a Asan, Peldas a Jedaj, [23] »a Batuel, z jegoż to się urodziła Rebaka, ośm tych to Melcha porodziła Nachorowi bratu Abrahamowu. [24] »Ale żona Nachorowa Roma porodziła Chabee a Gom, a Chaas, a Mata. 
«  1 Księga Mojżeszowa 21 1 Księga Mojżeszowa 22 1 Księga Mojżeszowa 23  »


 Źródło tekstu: Instytut Języka Polskiego PAN w KrakowieOpis prezentowanego tekstu: Tekst opracowany na podstawie "Korpusu tekstów staropolskich do roku 1500" udostępnionego przez Instytut Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk w Krakowie. Tekst zamieszczony za zgodą IJP PAN.