Teksty » Biblia Królowej Zofii - Transkrypcja » 1 Księga Królewska » Rozdział 21
«  1 Księga Królewska 20 1 Księga Królewska 21 1 Księga Królewska 22  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »A po tych słowiech: Była tego czasu winnica Nabotowa jezrahelskiego, jaż była w Jezrahel podle sieni Achabowy krola samarskiego. [2] »I mowił Achab ku Nabotowi rzekąc: „Daj mi winnicę swą, ać uczynię sobie zagrodę zielną, bo mi jest w sąsi❬e❭dzstwie a blisku mego domu, a dam tobie za nię winnicę lepszą, a jestli-ć się podobniej zda, dam ci śrzebra, zacz stoi”. [3] »K temu otpowie Nabot: „Smiłuj się nade mną Pan, abych nie dał dziedzicstwa oćcow mych tobie”. [4] »Tedy przyszedł Achab do domu, gniewając się a gorląc się z tego słowa, jeż mowił k niemu Nabot jezrahelitski rzekąc: „Nie dam tobie dziedzicstwa oćcow mych.” A porzucił się na łoże swe, obrociw twarz k ścienie i nie jadł chleba. [5] »Tedy wszedszy k niemu Jezabel żona jego i rzecze k niemu: „Cso jest tego, z niegoż się zasmęciła dusza twa a przecz nie jesz chleba?” [6] »On jej otpowie: „Mowiłem ku Nabotowi jezrahelskiemu rzekąc jemu: „Daj mi swą winnicę a weźmi za nię pieniądze, a jestli się lubi tobie, dam ❬ci❭ za nię lepszą winnicę”. A on rzekł: „Nie dam tobie winnice mej”. [7] »I rzecze Jezabel żona jego k niemu: „Wielikiej sławętności jeś a dobrze sprawiasz krolewstwo israhelskie. Wstań a jedz chleb, a bądź dobr[z]ej myśli, ja tobie dam winnicę Nabotowę jezrahelskiego.” [8] »Tedy napisawszy listy jimieniem Achabowym a znamionawszy je pirścieniem jego, posłała ku urodzeńszym ❬i lepszym❭, jiż byli w mieście jego a bydlili s Nabotem. [9] »A to było pisano na liściech: „Przykażcie post a każcie siedzieć Nabotowi miedzy urodzeńszymi luda. [10] »Wydajcie dwa męża syny Belial, ać krzywe świadeczstwo powieta: „Złorzeczył Nabot Boga a krola”, wywiedźcie ji a ukamionujcie a tak umrze”. [11] »I uczynili mieszczanie jego [i] urodzeńszy a lepszy, jiż bydlili s nim w mieście, jako jim przykazała Jezabel a jako było napisano na liściech, jeż była k nim posłała, [12] »i przykazali post a siedzieć kazali Nabotowi miedzy pirwymi z luda, [13] »a przywiodsz❬y❭ dwa męża syny dyjabłowa kazali jima siedzieć przeciw jemu. Tedy ona, toczuż mężowie Belijal, rzekłasta przeciw jemu świadeczstwo przed wszytkim ludem: „Przeklinał Nabod Boga a krola”. Przetoż wywiodszy ji z miasta ukamionowali. [14] »I posłali ku Jezabel rzekąc: „Ukamionowan Nabod i umarł”. [15] »Tedy się zstało, gdyż usłyszała Jezabel Nabota, iże ukamionowan a umarł, rzekła ku Achabowi: „Wstań, wwięż się w winnicę Nabotowę jezrahelicskiego, jen nie chciał pozwolić tobie a dać jej, a wziąć pieniądze za nię, bo nie żyw Nabot, ale umarł”. [16] »Tedy usłyszaw Achab, iże umarł Nabot, wstał i jał do winnice Nabotowy, aby się w nią wwiązał. [17] »W tę dobę przemowił Pan ku Elijaszowi tezbicskiemu rzekąc: [18] »„Wstań, jidź naprzeciwo Achabowi krolowi, jen jest w Samaryi, owa toć jidzie do winnice Nabotowie, aby się w nię wwiązał, [19] »mowiąc k niemu: Toć mowi Pan Bog: „Zabiłeś a nadto wziąłeś”. A potem przyczynisz: Toć mowi Pan: „Na tem to mieście, na niemże lizali krew psi Nabotowę, będą lizać i twą krew”. [20] »I rzekł Achab ku Helijaszowi: „Azaliś nalazł na mnie sobie nieprzyjaciela?” On rzekł: „Nalazł, przeto iżeś się oddał na to, aby czynił złość przed obliczym bożym. [21] »Przeto toć mowi Pan: „Owa toć ja przywiodę na cię złe a podetnę pośladki twe, a zbiję s Achab aż do psa i mdłego, i pośledniego s Israhela. [22] »A uczynię dom twoj jako dom Jeroboamow syna Nabotowa a jako dom Baza syna Achyja, przeto iżeś to uczynił, aby mię rozniewał a ku grzechuś przywiodł Israhel”. [23] »K temu takież o Jezabel mowił Pan rzekąc: „Psi śniedzą Jezabel na polu jezrahelskiem. [24] »A umrzeli Achab w mieście, śniedzą ji psi i jestli umrze na polu, śniedzą ji ptacy niebieszczy”. [25] »Przeto nie był drugi taki jako Achab, jen się na to dał, aby czynił złe przed obliczym bożym i pobudzała ji żona jego Jezabel. [26] »A tak ganiebny uczynił się, iże naśladował modł, jeż byli uczynili Amorei, jeż skaził Pan od twarzy synow israhelskich. [27] »A tak gdyż usłyszy Achab ty iste rzeczy, rozdarł na sobie odzienie swe, a odział cylicyjum ciało swe i pościł się a spał w worze, a chodził zwiesiw głowę. [28] »Tedy potem przemowił Pan ku Helijaszowi rzekąc k niemu: [29] »„Widziałeś, iże się pokorzył Achab przede mną? A przeto iże się pokorzył prze mię, nie przepuszczę złego za jego dni, ale we dnioch syna jego, uczynię wiele złego nad jego domem”. 
«  1 Księga Królewska 20 1 Księga Królewska 21 1 Księga Królewska 22  »


 Źródło tekstu: Instytut Języka Polskiego PAN w KrakowieOpis prezentowanego tekstu: Tekst opracowany na podstawie "Korpusu tekstów staropolskich do roku 1500" udostępnionego przez Instytut Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk w Krakowie. Tekst zamieszczony za zgodą IJP PAN.