Teksty » Biblia Królowej Zofii - Transkrypcja » Księga Izajasza » Rozdział 49
«  Księga Izajasza 48 Księga Izajasza 49 Księga Jeremiasza 13  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »Posłuchajcie, ostrowowie, a pilnie patrzcie, ludzie z daleka: Pan z żywota wezwał mię a z brzucha matki mej wspomionął na me jimię. [2] »A uczynił usta ma jako miecz ostry, pod cieniem ręki swej obronił mię jest a uczynił mię jest jako strzałę wybraną, w tule swem skrył mię. [3] »I rzekł mi jest: Sługa moj ty jeś, Israhel, bo w tobie osławion będę. [4] »A jaciem rzekł: Na proznociem robił, przez przyczyny, a marnie siłę mą jeśm strawił, przeto sąd moj z Panem a działo me z Bogiem mym. [5] »A ninie to mowi Pan, tworzę mię z żywota sługę sobie, aby❬ch❭ zasię nawrocił Jakoba ku Panu, a israhelski lud się nie zbierze i osławion jeśm przed oczyma bożyma a Bog moj uczynił się siła ma. [6] »A rzekł jest: Mało jest, aby był mnie sługa ku wzbudzeniu pokolenia Jakobowa a kwasu Israhelskich ku obroceniu. Dałem cię w światło poganom, aby był zbawienie me aż do kraja świata. [7] »Toć mowi Pan, wykupiciel israhelski, święty jego ku potępnej duszy a ku ganiebnemu narodu, ku słudze pańskiemu: Krolowie widzieć będą a powstaną książęta, a kłaniać się będą prze Pana, bo wierny jest a świętemu israhelsk iemu, jen cię zwolił. [8] »Toć mowi Pan: ❬W❭ czasu wdzięcznem usłyszałem cię a w dzień zb❬awie❭nia pomogłem Tobie, a cho❬owa❭łem cię, a dałem cię w śl❬ub❭ luda mego, aby wzbudził ❬ziemię❭ a włodał dziedzicstwem ❬rozpę❭dzonym, [9] »aby rzekł tym, kto❬rzy❭ w jęcstwie są: wynidźcie, ❬a tym❭, jiż to we ćmach są, zjaw❬cie❭ się. Na drogach pasieni ❬będą❭, a na wszelkich rowniach ❬pa❭sienie jich. [10] »Nie będą łacz❬nąć❭ ani pragnąć, a nie będzie ❬je żec❭ gorącość i słuńce, bo m❬iło❭sierny jich sprawiać j❬e będzie❭, a z studzien wody napawa❬ć je❭ będzie. [11] »A położę gory w d❬rogę❭, a ścieżki me powyszony ❬będą❭. [12] »Owa ci z daleka przydą, ❬a owa❭ oni od połnocy a od mor❬za, a❭ ci z ziemie od południa. [13] »❬Ch❭walcie niebiosa ❬a r❭adu❬j się❭ ziemia, prześpiewa❬j❭cie g❬ory❭ chwałę, bo uciesz❬y❭ł Pan l❬ud❭ swoj a nad ubogimi sw❬ymi❭ smiłuje się. [14] »I rzekł Syjo❬n❭: ❬O❭puścił mię Pan a Pan z❬apo❭mniał jest mnie. [15] »Zali z❬apo❭mnieć może niewiasta ❬dzie❭ciątka swego, aby si❬ę❭ nie ❬smi❭łowała nad synem żywo❬ta swe❭go? A jestli ona zapomni, ❬wsza❭ko ja ciebie nie zapomn❬ię❭. [16] »Owa toć na mu ręku na❬pi❭sałem cię, mury tw❬e❭ prz❬ed o❭czyma myma zawż❬g❭i. [17] »P❬rzyszli❭ ❬...❭ 
«  Księga Izajasza 48 Księga Izajasza 49 Księga Jeremiasza 13  »


 Źródło tekstu: Instytut Języka Polskiego PAN w KrakowieOpis prezentowanego tekstu: Tekst opracowany na podstawie "Korpusu tekstów staropolskich do roku 1500" udostępnionego przez Instytut Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk w Krakowie. Tekst zamieszczony za zgodą IJP PAN.