Teksty » Ks. Eugeniusz Dąbrowski - Nowy Testament z Wulgaty » Ewangelia Jana » Rozdział 11
«  Ewangelia Jana 10 Ewangelia Jana 11 Ewangelia Jana 12  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Ukryj oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii
[1] »I zachorował niejaki Łazarz z Betanii, miasteczka Marii i Marty, siostry jej. [2] »(A Maria była tą, która namaściła Pana wonnym olejkiem i otarła nogi jego włosami swymi: jej to brat Łazarz zachorował). [3] »Posłały tedy siostry do niego mówiąc: Panie, oto choruje ten, którego miłujesz. [4] »A usłyszawszy to Jezus rzekł: Choroba ta nie jest na śmierć, ale na chwałę Bożą, aby przez nią uwielbiony był Syn Boży. [5] »A miłował Jezus Martę i siostrę jej Marię, i Łazarza. [6] »Gdy więc posłyszał, że był chory, wtedy zatrzymał się jeszcze w owym miejscu przez dwa dni. [7] »Potem rzekł do uczniów swoich: Chodźmy z powrotem do Judei. [8] »Rzekli mu uczniowie: Nauczycielu, dopiero co chcieli cię Żydzi ukamienować i znowu tam idziesz? [9] »Odpowiedział Jezus: Czyż nie dwanaście godzin ma dzień? [10] »Jeśli kto chodzi za dnia, nie potknie się, bo widzi światło tego świata, ale jeżeli chodzi w nocy, potknie się, bo nie masz w nim światła. [11] »Tak mówił, a potem rzekł do nich: Łazarz, przyjaciel nasz, śpi, ale idę, abym go ze snu zbudził. [12] »Rzekli tedy uczniowie jego: Panie, jeśli zasnął, zdrów będzie. [13] »A Jezus mówił o śmierci jego, lecz oni mniemali, że mówił o zaśnięciu snem. [14] »Wówczas więc powiedział im Jezus otwarcie: Łazarz umarł. [15] »I cieszę się, że mnie tam nie było, ze względu na was: byście uwierzyli. Lecz idźmy do niego. [16] »A Tomasz, którego zowią Didymus, odezwał się do współuczniów: Chodźmy i my umrzeć razem z nim. [17] »Przyszedł tedy Jezus i znalazł go już od czterech dni w grobie. [18] »(A Betania leżała blisko Jerozolimy, około piętnastu stadiów). [19] »I przyszło do Marii i Marty wielu Żydów, aby je pocieszyć po bracie ich. [20] »Skoro tylko usłyszała Marta, że Jezus idzie, wybiegła mu naprzeciw, a Maria pozostała w domu. [21] »Rzekła tedy Marta do Jezusa: Panie, gdybyś tu był, nie byłby umarł brat mój, [22] »lecz i teraz wiem, że o cokolwiek będziesz prosił Boga, da ci Bóg. [23] »Rzecze jej Jezus: Zmartwychwstanie brat twój. [24] »Rzecze mu Marta: Wiem, że zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu w dzień ostateczny. [25] »Rzekł jej Jezus: Jam jest zmartwychwstanie i żywot, kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie, [26] »a każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to? [27] »Rzecze mu: Zaiste, Panie, jam uwierzyła, żeś ty jest Chrystus, Syn Boga żywego, który na ten świat przyszedł. [28] »I powiedziawszy to poszła i zawołała po cichu siostrę swoją, Marię, mówiąc: Nauczyciel przyszedł i wzywa cię. [29] »Skoro ona usłyszała, szybko powstała i przyszła do niego, [30] »bo jeszcze nie wszedł był Jezus do miasteczka, ale był wciąż na tym miejscu, gdzie go spotkała Marta. [31] »A Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, ujrzawszy, że Maria prędko wstała i wybiegła, poszli za nią mówiąc: Idzie do grobu, aby tam płakać. [32] »Maria zaś, gdy przybyła na miejsce, gdzie był Jezus, ujrzawszy go padła mu do stóp i rzekła do niego: Panie, gdybyś tu był, nie byłby umarł brat mój. [33] »A gdy ją Jezus ujrzał płaczącą i Żydów, którzy z nią przyszli, płaczących, rozrzewnił się w duchu, wzruszył [34] »i powiedział: Gdzieście go położyli? Mówią mu: Panie, pójdź i zobacz. [35] »I zapłakał Jezus. [36] »Mówili tedy Żydzi: Oto jak go miłował. [37] »A niektórzy z nich powiadali: Nie mógłże ten, który ślepo narodzonemu wzrok przywrócił, sprawić, aby i tamten nie umarł? [38] »A Jezus, rozrzewniwszy się ponownie, przybył do grobu. A była to pieczara i kamień był na niej położony. [39] »Rzekł Jezus: Odsuńcie kamień! Rzekła mu Marta, siostra tego, który był umarł: Panie, już cuchnie: od czterech dni bowiem jest w grobie. [40] »Powiada jej Jezus: Czyżem ci nie mówił, że jeżeli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą? [41] »Odsunęli tedy kamień, a Jezus wzniósłszy oczy swe w górę rzekł: Ojcze, dziękuję tobie, żeś mnie wysłuchał. [42] »A ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz, alem powiedział to dla tłumu, który stoi wokoło, aby uwierzyli, żeś ty mnie posłał. [43] »To rzekłszy zawołał głosem wielkim: Łazarzu, wynijdź z grobu! [44] »I natychmiast wyszedł ten, który był umarł, mając ręce i nogi związane opaskami, a twarz owiniętą w chustę. Rzekł im Jezus: Rozwiążcie go i pozwólcie odejść. [45] »Wielu tedy z Żydów, którzy byli przyszli do Marii i Marty i widzieli, co uczynił Jezus, uwierzyło weń. [46] »A niektórzy z nich poszli do faryzeuszów i powiedzieli im, co uczynił Jezus. [47] »Zebrali tedy przedniejsi kapłani i faryzeusze Radę i mówili: Cóż mamy począć? Bo człowiek ten wiele cudów czyni. [48] »Jeśli go tak zostawimy, wszyscy weń uwierzą i przyjdą Rzymianie, i zabiorą i kraj nasz, i naród. [49] »A jeden z nich, imieniem Kajfasz, który był w owym roku najwyższym kapłanem, rzekł do nich: Wy ani nie wiecie, [50] »ani nie myślicie, że lepiej jest, aby jeden człowiek umarł za naród, niż żeby cały naród miał zginąć. [51] »A nie mówił tego sam z siebie, ale będąc najwyższym kapłanem w roku owym prorokował, że Jezus miał umrzeć za naród. [52] »I nie tylko za naród, ale żeby zgromadzić w jedno synów Bożych, którzy byli rozproszeni. [53] »Od owego dnia tedy umyślili go zabić. [54] »Jezus zatem nie chodził już jawnie między Żydami, ale odszedł w okolicę w pobliżu pustyni, do miasta zwanego Efrem, i przebywał tam z uczniami swymi. [55] »A zbliżała się Pascha żydowska i wielu ludzi z okolicy wybrało się do Jerozolimy przed Paschą, aby się poddać oczyszczeniu. [56] »Szukali też Jezusa i mówili jedni do drugich, stojąc w świątyni: Cóż myślicie? Dlaczego nie przyszedł na święto? [57] »A przedniejsi kapłani i faryzeusze wydali rozkaz, aby każdy, kto się dowie o nim, gdzie przebywa, oznajmił o tym, by go pojmano. 
«  Ewangelia Jana 10 Ewangelia Jana 11 Ewangelia Jana 12  »


 Opis prezentowanego tekstu: Pismo Święte Nowego Testamentu,wstęp, nowy przekład z Wulgaty, komentarz przez ks. Eugeniusza Dąbrowskiego - doktora świętej teologii; doktora nauk biblijnych. Księgarnia św. Wojciecha 1973. Poznań Warszawa Lublin. Wydanie 18. XLIII, 1024 s., [3] k. tabl.; il., mapy; 18 cm. Druk. RSW "Prasa - Książka - Ruch" Zakłady Graficzne w Bydgoszczy. Druk ukończono we wrześniu 1973 r. Ostatnie wydanie całego Nowego Testamentu. Tekst zamieszczony za zgodą Wydawnictwa Święty Wojciech [zgoda z dn. 2017.03.17]. Opracowanie tekstu: BibliePolskie.pl