Teksty » Ks. Eugeniusz Dąbrowski - Nowy Testament z Wulgaty » Dzieje Apostolskie » Rozdział 21
«  Dzieje Apostolskie 20 Dzieje Apostolskie 21 Dzieje Apostolskie 22  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Ukryj oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii
[1] »A gdyśmy odjechali, po rozstaniu się z nimi przybyliśmy prosto do Kos, dnia następnego do Rodos, a stąd do Patary. [2] »I znalazłszy okręt, który miał płynąć do Fenicji, wsiedliśmy i odpłynęliśmy. [3] »Gdy się nam ukazał Cypr, zostawiliśmy go po lewej ręce i płynąc do Syrii przybyliśmy do Tyru; tam bowiem miano wyładować okręt. [4] »A znalazłszy uczniów pozostaliśmy tam dni siedem, a oni natchnieni Duchem mówili Pawłowi, aby nie wyruszał do Jerozolimy. [5] »Po upływie tych dni wybraliśmy się w drogę, a wszyscy z żonami i z dziećmi towarzyszyli nam aż za miasto i klęknąwszy na wybrzeżu modliliśmy się. [6] »I pożegnawszy się nawzajem weszliśmy na okręt, a oni wrócili do siebie. [7] »My zaś po odbyciu żeglugi z Tyru przybyliśmy do Ptolemaidy i powitawszy braci pozostaliśmy u nich przez jeden dzień. [8] »I wybrawszy się w drogę nazajutrz, przybyliśmy do Cezarei; tu wstąpiliśmy do domu Filipa Ewangelisty, który był jednym z siedmiu, i zamieszkaliśmy u niego. [9] »A miał on cztery córki, dziewice-prorokinie. [10] »I gdyśmy tam przez kilka dni mieszkali, nadszedł prorok pewien z Judei, imieniem Agabus. [11] »Ten, gdy przybył do nas, wziął pas Pawła i związawszy sobie ręce i nogi rzekł: To mówi Duch Święty: Mąż, do którego ten pas należy, tak związany będzie przez Żydów w Jerozolimie i wydany w ręce pogan. [12] »A słysząc to prosiliśmy i my, i miejscowi, aby nie wyruszał do Jerozolimy. [13] »Wówczas odpowiedział Paweł: Co czynicie, czemu płaczecie i ranicie serce moje? Albowiem ja jestem gotów nie tylko na więzy, ale i na śmierć w Jerozolimie dla imienia Pana Jezusa. [14] »A gdyśmy go przekonać nie mogli, ustąpiliśmy mówiąc: Niech się dzieje wola Pańska. [15] »A potem, przygotowawszy się, wyruszyliśmy do Jerozolimy. [16] »Wybrali się też z nami i niektórzy uczniowie z Cezarei prowadząc z sobą niejakiego Mnazona z Cypru, dawnego ucznia, u którego mieliśmy zamieszkać. [17] »I gdyśmy przybyli do Jerozolimy, bracia przyjęli nas serdecznie. [18] »A nazajutrz przyszedł Paweł wraz z nami do Jakuba; zebrali się też wszyscy starsi. [19] »Po powitaniu ich począł szczegółowo opowiadać, czego Bóg dokonał pośród pogan przez jego posługę. [20] »Oni tedy słysząc to wielbili Boga i mówili mu: Widzisz, bracie, ile to jest tysięcy Żydów, którzy uwierzyli, a wszyscy gorliwie trzymają się Zakonu. [21] »O tobie jednak słyszeli, że nauczasz odstępstwa od Mojżesza tych Żydów, którzy żyją między poganami, powiadając, że nie należy synów poddawać obrzezaniu ani też zachowywać zwyczajów. [22] »Cóż tedy począć? Lud zejdzie się z pewnością, usłyszawszy, żeś przybył. [23] »Uczyń tedy, co ci powiemy. Jest między nami czterech mężów, którzy uczynili ślub. [24] »Weźmij ich, poddaj się wraz z nimi oczyszczeniu i zapłać za ofiarę ich, aby sobie ostrzygli głowy. A przekonają się wszyscy, że to, co o tobie słyszeli, fałszem jest i że sam przestrzegasz Zakonu. [25] »A co się tyczy nawróconych pogan, tośmy już na piśmie rozstrzygnęli, aby się powstrzymywali od rzeczy ofiarowanych bałwanom, krwi, zwierząt zdławionych i rozpusty. [26] »Wówczas Paweł, wziąwszy mężów, następnego dnia poddał się oczyszczeniu i wszedł z nimi do świątyni zapowiadając wypełnienie dni oczyszczenia, aż za każdego z nich złożona będzie ofiara. [27] »A gdy siedem dni miało się ku końcowi, Żydzi z Azji ujrzawszy go w świątyni podburzyli cały lud i rzucili się na niego wołając: [28] »Mężowie izraelscy, na pomoc! Oto człowiek, który przeciw ludowi, Zakonowi i miejscu temu wszędzie wszystkich naucza, a nadto i pogan wprowadził do świątyni i znieważył to miejsce święte. [29] »Widzieli bowiem z nim na mieście Trofima z Efezu i sądzili, że Paweł wprowadził go do świątyni. [30] »I poruszyło się całe miasto, zbiegł się lud, a porwawszy Pawła wywlekli go poza świątynię i natychmiast zamknięto bramy. [31] »A gdy go usiłowali zabić, doniesiono trybunowi kohorty o wzburzeniu całego Jeruzalem. [32] »Natychmiast więc wziąwszy z sobą żołnierzy i setników pobiegł do nich. A oni widząc trybuna i żołnierzy przestali bić Pawła. [33] »Wówczas trybun zbliżył się, pojmał go i rozkazał skuć dwoma łańcuchami. I wypytywał się, kto on jest i co uczynił. [34] »A każdy z tłumu wołał co innego. Gdy tedy nie mógł się nic pewnego dowiedzieć z powodu zgiełku, rozkazał prowadzić go do obozu. [35] »A gdy przybyli do schodów, doszło do tego, że z powodu natarczywości tłumu musieli go (Pawła) nieść żołnierze, [36] »albowiem tłum szedł za nim wołając: Zabij go. [37] »Paweł tedy, gdy miano go już wprowadzić do obozu, rzekł do trybuna: Czy mogę ci coś powiedzieć? A on rzekł: Umiesz po grecku? [38] »Czyż nie jesteś ty Egipcjaninem, który niedawno wszczynał rozruchy i wyprowadził na pustynię cztery tysiące skrytobójców? [39] »A Paweł rzekł do niego: Ja jestem Żydem z Tarsu w Cylicji, obywatelem znacznego miasta, i proszę cię, abyś mi pozwolił przemówić do ludu. [40] »A gdy on pozwolił, Paweł stojąc na schodach skinął ręką na lud i gdy zapadło wielkie milczenie, przemówił po hebrajsku: 
«  Dzieje Apostolskie 20 Dzieje Apostolskie 21 Dzieje Apostolskie 22  »


 Opis prezentowanego tekstu: Pismo Święte Nowego Testamentu,wstęp, nowy przekład z Wulgaty, komentarz przez ks. Eugeniusza Dąbrowskiego - doktora świętej teologii; doktora nauk biblijnych. Księgarnia św. Wojciecha 1973. Poznań Warszawa Lublin. Wydanie 18. XLIII, 1024 s., [3] k. tabl.; il., mapy; 18 cm. Druk. RSW "Prasa - Książka - Ruch" Zakłady Graficzne w Bydgoszczy. Druk ukończono we wrześniu 1973 r. Ostatnie wydanie całego Nowego Testamentu. Tekst zamieszczony za zgodą Wydawnictwa Święty Wojciech [zgoda z dn. 2017.03.17]. Opracowanie tekstu: BibliePolskie.pl