Teksty » Nowy Testament - Szymon Budny » Ewangelia Łukasza » Rozdział 20
«  Ewangelia Łukasza 19 Ewangelia Łukasza 20 Ewangelia Łukasza 21  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Ukryj oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii
[1] »I Stało się jednego dnia (z onych) gdy on uczył lud w świątnicy i Ewanielion powiedał, przystąpili Arcyoffiarnicy i księża z starszemi, [2] »I rzekli k niemu mówiąc: Powiedz nam jaką władzą to czynisz? Albo kto jest kto dał tobie tę władzą? [3] »A odpowiedając rzekł k nim: Spytam was i ja (o) jednę rzecz, a powiedzcie mi: [4] »Nurzanie Johanowo zniebali było, albo z ludzi? [5] »A oni rozmyślali w sobie mówiąc: iż jeślibychmy rzekli z nieba, rzecze: Dla czegoż przeto nie uwierzyliście mu? [6] »A jeślibychmy rzekli: z ludzi. Wszytek lud ukamionuje nas. Pewien bo jest, Johana być prorokiem. [7] »I odpowiedzieli, że nie wiedzieli zkąd. [8] »A Jezus rzekł im: ani ja powiem wam, którą władzą to czynię. [9] »I począł k ludu mówić podobieństwo to: Człowiek niektóry nasadził winnicę, i najął ją kmieciom, i odszedł (na) czasy mnogie. [10] »A słusznego czasu posłał ku kmieciom sługę, aby z owocu winnice dali mu. Lecz kmiecie zbiwszy go odesłali próżnego. [11] »I przedsięwziął jeszcze posłać drugiego z sług (swych). Lecz oni jako i onego zbiwszy, i zelżywszy, odesłali próżnego. [12] »I przedsięwziął posłać trzeciego. A oni i tego zraniwszy wygnali. [13] »I rzekł pan winnice, co uczynię? Poślę syna mego miłego, owa tego ujrzawszy zawstydzą się. [14] »Lecz ujrzawszy ji kmiecie rozmawiali między sobą mówiąc: Ten jest dziedzic, (przydźcie) zabijem ji aby nasza była dziedzina. [15] »I wyrzuciwszy ji wen z winnice zabili. Co przeto uczyni im pan winnice? [16] »Przyjdzie i potraci kmiecie te i da winnicę inym. A usłyszawszy rzekli: niech (to) nie będzie. [17] »A on wejrzawszy na nie, rzekł: Co przeto jest co napisano: Kamień którym zbrakowali budujący, ten się stał głową węgła? [18] »Każdy padający na on kamień skruszy się; a na kogo by (on) padł, zetrze ji. [19] »I szukali Arcyoffiarnicy i księża wrzucić nań ręce onejże godziny, lecz ubali się ludu. Bo poznali iż k nim to podobieństwo mówił. [20] »A upatrzywszy (czas) posłali szpiegi czyniące się sprawiedliwemi być, aby ji pojmali w mowie, żeby go wydać urzędowi i zwierzchności starościnej. [21] »I spytali go mówiąc: Uczycielu, wiemy iż prosto mówisz i uczysz, a nie przyjmujesz osoby, ale wedle prawdy drogi Bożej uczysz. [22] »Godzili się nam Cesarzowi dań dawać, albo nie? [23] »A zrozumiawszy ich chytrość, rzekł k nim: Co mię kusicie? [24] »Ukażcie mi denarz. Czyj ma obraz i napis? Odpowiedając zaś rzekli: Cesarzów. [25] »A on rzekł im: Oddajcie przeto Cesarskie Cesarzowi, a Boskie Bogu. [26] »I nie mogli podchwycić mowy jego przed ludem. A dziwujący się nad odpowiedzią jego umilkli. [27] »Przyszedszy lepak niektórzy z Saduceuszów, którzy mówią powstania nie być, spytali go, mówiąc: [28] »Uczycielu, Moiżesz napisał nam, jeśliby czyj brat umarł mając żonę, a bez dzieciby umarł, aby brat wziął jego żonę, i wzbudziłby nasienie bratu swemu. [29] »Siedm przeto braciej było. Pierwszy wziąwszy żonę umarł bez dzieci. [30] »I wziął wtóry żonę, i ten umarł bez dzieci. [31] »I trzeci wziął ją takież, i (wszytcy) takież siedm, a dzieci nie zostawili i pomarli. [32] »Na ostatku (po) wszech umarła i niewiasta. [33] »Przeto w powstaniu którego znich będzie żona? Bo siedm mieli ją żoną. [34] »I rzekł im Jesus: Synowie tego wieku żenią się i (za mąż) wydawają. [35] »Lecz którzy dostojni są wieku onego dojść i powstania zmartwych, ani się żenią, ani (za mąż) idą. [36] »Bo i umrzeć już niemogą. Bo jako aniołowie są, i synmi Bożymi są, powstania synmi będąc. [37] »A iż wstaną martwi, Moiżesz ukazał u głogu gdy Pana zowie Bogiem Abrahamowym, i Bogiem Izaakowym, i Bogiem Jakobowym. [38] »Bóg lepak nie jest (Bogiem) martwych, ale żywych, bo wszytcy jemu żywą. [39] »A odpowiedając niektóry z księży rzekli: Uczycielu, dobrze rzekłeś. [40] »I nie śmieli go już dalej pytać ni ocz. [41] »I rzekł k nim: Jako mówią Christusa synem być Dawidowym? [42] »A sam Dawid mówi w księgach Psalmów: Rzekł Pan Panu mojemu siądź po prawicy mojej. [43] »Aż położę nieprzyjacioły twoje podnożkiem nóg twoich? [44] »Dawid przeto Panem go zowie, a jakoż synem jego jest? [45] »A gdy słuchał wszystek lud, rzekł uczniom swym: [46] »Ostrzegajcie się od księżej nawidzących chodzić w szatach długich, i miłujących witania na targoch, i pierwsze siedzenia wszkołach, a pierwsze siadania na wieczerzach. [47] »Którzy zjadają domy wdowie, a na pozór długo się modlą, ci odniosą obfitszy sąd. 
«  Ewangelia Łukasza 19 Ewangelia Łukasza 20 Ewangelia Łukasza 21  »


 Źródło tekstu: Chomikuj.pl - marekkow144Opis prezentowanego tekstu: Nowy Testament znowu przełożony / a na wielu mieyscach za pewnemi dowodami odprzysad przez Simona Budnego ocżyśćiony / y krotkiemi przypiskami po kraioch obiaśniony. Przydane też są na końcu tegoż dostatecżnieysze przypiski / ktore każdey iak miarz odmiany przyczyny ukazuią, Łosk, [Daniel z Łęczycy], nakł. J. Kiszka, 1574, 8°. Transkrypcja typu "B": an.esword i marekkow144. Tekst zamieszczony za zgodą autorów transkrypcji (zgody odpowiednio z dn. 2018.03.13 i 2018.02.28).