Teksty » Nowy Testament - Szymon Budny » Dzieje Apostolskie » Rozdział 20
«  Dzieje Apostolskie 19 Dzieje Apostolskie 20 Dzieje Apostolskie 21  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Ukryj oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii
[1] »A Potym gdy się uspokoił zgiełk, wezwawszy Paweł ucznie i napomionąwszy wyszedł (mając) iść do Macedoniej. [2] »A przeszedszy strony one i ucieszywszy je słowem obfitem, przyszedł do Grecyej. [3] »I zmieszkawszy trzy miesiące, gdy nań uczynili podsadę Judowie skoroby płynął do Syryej, umyślił (sobie) wrócić się przez Macedonią. [4] »A szedł znim Sosipatr Pirrow (syn) Bereeński, a z Tessaloniceńskich Arystarch i Sekundus, i Gaius Derbeński, i Thymoteusz. Asiańszcy lepak Tychik i Trofim. [5] »Ci naprzód poszedszy czekali nas w Troadzie. [6] »Lecz my pożeglowaliśmy po dniach przaśników od Filippów, i przyszliśmy do Troady za pięć dni, gdzieśmy zmieszkali siedm dni. [7] »A w jeden z sabathów, gdy się zebrali uczniowie łamać chleb, Paweł przepowiedał im, mając wyciągnąć nazajutrz, i przedłużył rzecz aż do pułnocy. [8] »A było kagańców wiele w sali gdzie byli zebrani. [9] »Siedząc przeto niejaki młodzieniec imieniem Ewthych na oknie, zjęt snem twardym gdy Paweł przepowiedał wiele, zrzucon ode snu spadł z trzeciego piętra na dół, i wzięt martwy. [10] »A zstąpiwszy Paweł padł nań, i objąwszy ji rzekł: Nie trwożcie się, bo dusza jego wniem jest. [11] »Wstąpiwszy lepak, a łamawszy chleb i ukusiwszy, i długo rozmawiawszy aż do świtania, tak wyszedł. [12] »A przywiedli pacholę żywe, i ucieszyli się pomału. [13] »A my poszedszy do okręta popłynęliśmy do Assonu, abychmy (tam) Pawła przyjęli; bo tak był rozrządził, mając sam piesz[o] iść. [14] »A gdyśmy się zeszli w Assonie, wziąwszy ji przys[z]liśmy do Mitylena. [15] »A ztąd odpłynąwszy, nazajutrz przywieźliśmy się przeciw Chyia, a drugiego dnia odwieźliśmy się do Samu, wprzyszły (dzień) do Miletu. [16] »Bo umyślił był Paweł ominąć Efes, aby czasu nie trawił w Azyi, bo się spieszył gdyby możno jemu było, (żeby) na dzień pięćdziesiąty był w Jeruzalemie. [17] »A z Miletu posławszy do Efezu przyzwał starsze zborowe. [18] »A gdy przyszli k niemu rzekł im: Wy wiecie od pierwszego dnia którego wszedłem do Azyej jakom zwami po wszytek czas był, [19] »Służąc panu ze wszelaką pokorą i łzami, i pokusami przychodzącemi na mię zpodsad Judów. [20] »Jakom się niczego niezbraniał pożytecznego wam opowiedać, i nauczać was jawnie, i podomoch. [21] »Świadcząc i Judom i Grekom ku Bogu pokajanie, i wiarę w pana naszego Jesusa. [22] »A teraz oto ja związany duchem idę do Jeruzalema, co mię wniem spotka niewiedząc. [23] »Chyba iż duch święty po wszytkich mieściech świadczy mówiąc, iż mię więzienia i utrapienia czekają. [24] »Ale ni ocz niedbam, ani dusze swej poczytam u siebie za drogą, tylko by (mi) dokończyć biegu swego, i służby którą wziąłem od pana Jesusa, wyświadczyć Ewanielion łaski Bożej. [25] »A teraz oto ja wiem, iż już nie ujrzycie oblicza mojego, wy wszytcy które przeszedłem przepowiedając królestwo Boże. [26] »Dla tego świadczę wam dnia dzisiejszego, żem ja czysty ode krwie wszytkich. [27] »Bo nie zdzierałem się wam, żeby nieopowiedać wszytkiej rady Bożej. [28] »Ostrzegajcie przeto siebie i wszytkiego stada, wktórem was duch święty położył dozorcami paść zbór Boży, którego nabył własną krwią. [29] »Bo ja wiem to, iż wlazą po odeściu mojem wilcy ciężcy do was, nie szczędząc stada. [30] »I z was samych powstaną mężowie mówiący przewrotności, aby odciągnęli ucznie za sobą. [31] »Przeto czujcie, pamiętając iż trzy lata wnocy i we dnie nie przestawałem ze łzami napominać każdego. [32] »A teraz bracia polecam was Bogu, i słowu łaski jego, mogącemu nadbudować i dać wam dziedzictwo ze wszemi poświęconymi. [33] »Śrebra i złota, albo odzienia niczyjego nie żądałem. [34] »A sami wiecie iż potrzebam mojem i którzy zemną są, służyły te ręce. [35] »Wszytko ukazałem wam iż tak robiąc trzeba przyjmować niemocne, pamiętać też na słowa pana Jesusowe, że ten rzekł: Błogo jest dawać więcej niż brać. [36] »A to wyrzekszy klęknąwszy na kolana swe, ze wszemi temi modlił się. [37] »Wielki lepak stał się płacz wszytkich, a padając na szyję Pawłowę całowali go. [38] »Żałując nawięcej prze słowo, które był rzekł, że jusz nie mieli oblicza jego ujrzeć, i doprowadzili go do okrętu. 
«  Dzieje Apostolskie 19 Dzieje Apostolskie 20 Dzieje Apostolskie 21  »


 Źródło tekstu: Chomikuj.pl - marekkow144Opis prezentowanego tekstu: Nowy Testament znowu przełożony / a na wielu mieyscach za pewnemi dowodami odprzysad przez Simona Budnego ocżyśćiony / y krotkiemi przypiskami po kraioch obiaśniony. Przydane też są na końcu tegoż dostatecżnieysze przypiski / ktore każdey iak miarz odmiany przyczyny ukazuią, Łosk, [Daniel z Łęczycy], nakł. J. Kiszka, 1574, 8°. Transkrypcja typu "B": an.esword i marekkow144. Tekst zamieszczony za zgodą autorów transkrypcji (zgody odpowiednio z dn. 2018.03.13 i 2018.02.28).