Teksty » Przekład toruński Nowego Przymierza » Dzieje Apostolskie » Rozdział 4
«  Dzieje Apostolskie 3 Dzieje Apostolskie 4 Dzieje Apostolskie 5  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Pokaż oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii
[1] »A gdy oni przemawiali do ludu, stanęli obok nich kapłani i dowódca straży świątyni, i saduceusze, [2] »Oburzając się, że nauczali lud i głosili powstanie z martwych w Jezusie. [3] »I pochwycili ich w swe ręce, i osadzili pod strażą aż do następnego dnia; bo był już wieczór. [4] »Wielu natomiast z tych, którzy usłyszeli te słowa, uwierzyło; a była liczba tych mężów około pięciu tysięcy. [5] »I stało się, że nazajutrz zebrali się w Jerozolimie ich przywódcy, i starsi, i uczeni w Piśmie, [6] »I Annasz, arcykapłan, i Kajfasz, i Jan, i Aleksander, i ci którzy byli z rodu arcykapłańskiego; [7] »A gdy postawili ich pośrodku, wypytywali: Jaką mocą albo w czyim imieniu to uczyniliście? [8] »Wtedy Piotr, napełniony Duchem Świętym, powiedział do nich: Przywódcy ludu i starsi Izraela! [9] »Jeśli my dzisiaj jesteśmy przesłuchiwani z powodu dobrodziejstwa uczynionego człowiekowi choremu, dzięki któremu on jest teraz uratowany. [10] »To niech wam wszystkim i całemu ludowi Izraela jest wiadome, że w imieniu Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, którego wy przybiliście do krzyża, a którego Bóg wzbudził z martwych, w tym imieniu stoi on przed wami zdrowy. [11] »On jest tym kamieniem wzgardzonym przez was budujących, który stał się głowicą węgła. [12] »I nie ma w nikim innym zbawienia, bowiem nie ma innego imienia pod niebem, danego ludziom, w którym moglibyśmy zostać zbawieni. [13] »A widząc odwagę Piotra i Jana, i gdy pojęli, że są to ludzie nieuczeni i prości, dziwili się i poznali, że oni również byli z Jezusem. [14] »A patrząc na stojącego razem z nimi człowieka, który został uzdrowiony, nie mieli nic przeciwko nim do powiedzenia. [15] »I gdy rozkazali im wyjść z miejsca posiedzeń Sanhedrynu, naradzali się między sobą, [16] »Mówiąc: Co uczynimy tym ludziom? Gdyż istotnie stał się przez nich widoczny wszystkim mieszkającym w Jerozolimie cudowny znak i nie możemy temu zaprzeczyć. [17] »Lecz, aby to jeszcze bardziej nie rozniosło się między ludem, zabrońmy im pod groźbą, aby więcej w tym imieniu nie mówili do nikogo z ludzi. [18] »I wezwali ich, i nakazali im, aby w ogóle nie mówili ani nie nauczali w imieniu Jezusa. [19] »Lecz Piotr i Jan w odpowiedzi, powiedzieli do nich: Czy jest to słuszne przed obliczem Boga, was słuchać bardziej niż Boga? Osądźcie. [20] »My bowiem, nie możemy nie mówić tego, co widzieliśmy i słyszeliśmy. [21] »A oni po dalszych groźbach wypuścili ich z powodu ludu, nie znajdując nic, za co mogliby ich ukarać; wszyscy bowiem chwalili Boga za to, co się stało. [22] »Bo człowiek, na którym dokonał się ten cudowny znak uzdrowienia, liczył więcej niż czterdzieści lat. [23] »A gdy zostali zwolnieni, przyszli do swoich i oznajmili im wszystko, co do nich powiedzieli arcykapłani i starsi. [24] »A ci, gdy to usłyszeli, podnieśli jednomyślnie głos do Boga i powiedzieli: Władco! Boże, Ty który uczyniłeś niebo i ziemię, i morze i wszystko, co w nich jest, [25] »Który powiedziałeś przez usta Dawida, swojego sługi: Czemu wzburzyły się narody, a ludy rozmyślały o marności? [26] »Powstali królowie ziemi, a przywódcy zebrali się razem przeciwko Panu i przeciwko Jego Mesjaszowi. [27] »Bo rzeczywiście zebrali się razem przeciwko świętemu Synowi Twojemu, Jezusowi, którego namaściłeś, Herod, a także i Poncjusz Piłat z narodami i z ludem Izraela, [28] »Aby uczynili wszystko to, co ręka Twoja i wola Twoja wcześniej postanowiła, aby się stało. [29] »A teraz, Panie, spójrz na ich groźby, i daj swoim sługom z całą śmiałością głosić Twoje Słowo; [30] »Gdy Ty wyciągasz swoją rękę by uzdrawiać, tak by działy się znaki i cuda, przez imię Twojego świętego Syna, Jezusa. [31] »A gdy oni się pomodlili, zatrzęsło się miejsce, w którym byli zgromadzeni, i wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i ze śmiałością głosili Słowo Boże. [32] »A mnóstwo tych, którzy uwierzyli, miało jedno serce i jedną duszę, a nikt nie mówił, że jego dobytek był jego własnością, ale wszystko mieli wspólne. [33] »A apostołowie z wielką mocą składali świadectwo o powstaniu z martwych Pana Jezusa, była też nad nimi wszystkimi wielka łaska. [34] »Albowiem nie było wśród nich nikogo, kto by cierpiał niedostatek; gdyż ci, którzy byli właścicielami pól lub domów, sprzedawali je i przynosili równowartość tego, co zostało sprzedane, [35] »I kładli u stóp apostołów; i rozdawano każdemu, zgodnie z tym, kto jaką miał potrzebę. [36] »A Józef, który przez apostołów został nazwany Barnabą – co tłumaczy się: Syn Pocieszenia – Lewita, rodem z Cypru, [37] »Po sprzedaniu posiadanej przez siebie roli, przyniósł pieniądze i położył je u stóp apostołów. 
«  Dzieje Apostolskie 3 Dzieje Apostolskie 4 Dzieje Apostolskie 5  »


 Opis prezentowanego tekstu: Pismo Święte - przekład toruński Nowego Przymierza. Wydanie 2. Fundacja Świadome Chrześcijaństwo, Toruń 2017, 2018. Tekst zamieszczony za zgodą wydawcy. Wersja tekstu: 2018.08.15. Moduł opracowany przez BibliePolskie.pl