BibliePolskie.pl - Tłumaczenia ksiąg biblijnych na język polski

Teksty » Księga Psalmów - Leopold Staff » Księga Psalmów » Rozdział 78

Księga Psalmów 78

Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń

Pokaż oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii

[1] Pouczający psalm Asafa. * Słuchaj, ludu mój, słuchaj nauki mojej * i użycz ucha słowom moich ust. [2] Otworzę usta me dla przypowieści, * będę głosił zagadki przedwieczne. [3] Cośmy słyszeli i poznali * i co nam opowiadali ojcowie nasi, [4] niech nie będzie tajne ich dzieciom * w przyszłym pokoleniu. * Będziemy opowiadać chwałę i moc Pana * i cuda, które uczynił. [5] Bo objawił swą wolę w Jakubie * i ustanowił prawo w Izraelu, * nakazawszy ojcom naszym, * aby opowiadali wszystko synom swoim [6] dla nauki przyszłego pokolenia. * Synowie, którzy się urodzą, * będą opowiadali znowu swoim synom, [7] że pokładać mają w Bogu nadzieję, * nie zapominać o czynach bożych * i przestrzegać jego przykazań. [8] Aby nie byli jak ojcowie ich * narodem przewrotnym i przekornym, * który nie zwracał myśli ku Bogu * i duchem był mu niewierny. [9] Synowie Efraima, dzielni łucznicy, * podali tył w dzień wojny. [10] Nie strzegli przymierza z Bogiem * i nie chcieli słuchać jego zakonu. [11] Zapomnieli o jego dobrodziejstwach * i o cudach, które im ukazał. [12] W oczach ojców ich czynił cudy * w ziemi egipskiej, na polu tanejskim. [13] Rozdzielił morze i przeprowadził ich, * i zatrzymał wody jak grobla. [14] Wiódł ich we dnie w obłoku, * a każdej nocy w świetle ognia. [15] Rozszczepił skałę na puszczy * i napoił ich jak z wielkiej przepaści. [16] I wywiódł strumienie z opoki, * i popłynęły wody jako rzeki. [17] Ale oni grzeszyli dalej przeciw niemu, * pobudzając do gniewu Najwyższego na puszczy. [18] I kusili Boga w swych sercach, * żądając strawy wedle chuci swych. [19] I bluźnili Bogu mówiąc: * «Czyż może Bóg zgotować stół na puszczy? [20] Prawda, że uderzył w skałę i popłynęły wody, * wezbrały rzeki. * Ale czy może dać także chleb, * zgotować mięso swemu ludowi?» [21] Usłyszał to Pan i uniósł się, * zapłonął ogniem przeciw Jakubowi * i zapalił się gniewem na Izraela, [22] gdyż nie wierzyli Bogu * i nie ufali pomocy jego. [23] Rozkazał obłokom w górze * i otworzył bramy niebieskie. [24] Spuścił im mannę do jedzenia * i dał im chleb niebieski; [25] człowiek pożywał chleb aniołów, * i pokarmów zesłał im dostatek. [26] Odwrócił wiatr wschodni na niebie * i przywiódł mocą swą wiatr południowy; [27] i spuścił na nich mięso jak plewę, * i ptactwo jak piasek w morzu. [28] Padało ono pośrodku obozu * i dokoła namiotów ich: [29] Tedy jedli i nasycili się bardzo; * udzielił im, czego żądali. [30] Jeszcze dogadzali swym chuciom, * jeszcze był pokarm w ich ustach, [31] gdy spadł na nich boży gniew * i pobił najtłustszych z nich, * i poraził młodzież Izraela. [32] Ale oni grzeszyli dalej * i nie wierzyli cudom jego. [33] Przeto marnie dokonali swych dni * i lat swoich w strachu. [34] Gdy ich zabijał, szukali go * i szybko nawracali się do Boga. [35] Przypominali sobie, że Bóg jest ich pomocą, * że Najwyższy jest wybawcą ich. [36] Miłowali go znowu ustami * i językiem swym kłamali mu. [37] Sercem nie byli z nim szczerzy * ani wierni w przymierzu z nim. [38] On zaś miłosiernie przebaczał im winę * i nie zatracał ich. * Często kiełznał swój gniew * i hamował zapalczywość swoją. [39] Wiedział, że ciałem są, * wiatrem przelotnym, który nie powraca. [40] Ileż razy drażnili go na puszczy * i budzili gniew jego w pustyni! [41] Nieustannie kusili Boga * i jątrzyli świętego Izraelskiego. [42] Nie pamiętali już o ręce jego, * która niegdyś wyzwoliła ich od ciemięzców. [43] Jak w Egipcie czynił znaki swoje * i cuda na polu tanejskim, [44] gdy w krew przemienił rzeki * i strumienie ich, aby pić nie mogli. [45] Zesłał na nich jadowite muchy, by ich kąsały, * i żaby, by ich wygubiły. [46] Chrząszczom wydał urodzaj ich, * a szarańczy owoc ich pracy. [47] Poraził gradem ich winnice, * a figi ich szronem. [48] Gradem pobił ich bydło, * a majętność ich puścił z dymem. [49] Zesłał na nich żar gniewu swego, * zapalczywość, srogość i utrapienie, * zastęp złych aniołów. [50] Dał upust gniewowi swemu, * nie uchronił od śmierci ich dusz, * lecz na życie ich spuścił zarazę, [51] pobił wszystkie pierworodne w ziemi egipskiej, * pierwociny mocy męskiej w namiotach Chama. [52] A lud swój wyprowadził jak owce * i wywiódł go jak trzodę na puszczę. [53] Szli bezpiecznie i nie lękali się, * a nieprzyjaciół ich okryło morze. [54] I przywiódł ich do świętej swej granicy, * do góry, którą, zdobyła prawica jego. [55] Wypędził z przed oblicza ich pogan * i podzielił sznurem dziedzictwo. I w namiotach osadził rody Izraela. [56] Lecz oni wciąż kusili i drażnili Boga Najwyższego * i ustaw jego nie strzegli. [57] Odstępowali i łamali przymierze, * jak ich ojcowie; * odwracali się jak opaczny łuk. [58] Rozgniewali go wyżynami swymi * i posągami swymi obudzili w nim zazdrość. [59] Usłyszał to Bóg i wzgardził nimi * i obrzydził sobie lud Izraela. [60] Porzucił przybytek swój w Silo, * namiot, w którym mieszkał wśród ludzi. [61] Podał arkę swą w niewolę, * i sławę swą w ręce nieprzyjaciela. [62] Dał pod miecz naród swój * i wzgardził swoim dziedzictwem. [63] Ogień pożarł młodzieńców ich, * a dziewicom nie śpiewano pieśni weselnych. [64] Kapłani jego padli od miecza, * a wdowy ich nie zapłakały. [65] Lecz ocknął się Pan jakby ze snu, * niby mocarz upojony winem. [66] Ugodził nieprzyjaciół w tyły * i okrył ich hańbą wieczną. [67] Lecz wzgardził namiotem Józefowym * i nie wybrał pokolenia Efraima. [68] Wybrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował. [69] Tam dźwignął sobie świątynię jak twierdzę, * jak ziemię, którą ugruntował na wieki. [70] Wybrał Dawida, sługę swego, * powołał go od trzód owiec, [71] od owiec kotnych zabrał go, aby pasł Jakuba, lud jego, * i Izraela, dziedzictwo jego. [72] A on pasł ich w niewinności serca * i prowadził w roztropności rąk.

« Księga Psalmów 77

Księga Psalmów 78

Księga Psalmów 79 »

Opis prezentowanego tekstu: Księga Psalmów. Przełożył Leopold Staff. Warszawa, Verbum [imprimatur, 1937]. [Tekst przejrzał ks. Józef Archutowski profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.]. Opracowanie tekstu na podstawie wydania książkowego BibliePolskie.pl. Tekst dopasowany do przyjętego szablonu - książkowa numeracja wersetów widoczna po kliknięciu na górze przycisku "Pokaż oryg. numery wersetów". Podział na wersy w wydaniu książkowym zaznaczany za pomocą znaku * (asteriks).