Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń | Pokaż oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii |
[1] »Powiedziałem w swym sercu: Idź teraz, wypróbuję cię w uciesze, więc ciesz się przyjemnością; a oto, to też jest marnością.
[2] »Powiedziałem o śmiechu: Jest szalony, a o uciesze: Co ona czyni?
[3] »Szukałem w mym sercu, aby oddać się winu, jednak zapoznając swe serce z mądrością; i aby uchwycić się głupoty, aż zobaczę co było tym dobrem dla synów ludzkich, co mają czynić pod niebem przez wszystkie dni ich życia.
[4] »Dokonałem wielkich dzieł; zbudowałem sobie domy, zasadziłem sobie winnice:
[5] »Urządziłem sobie ogrody i sady, i zasadziłem w nich drzewa wszelkiego rodzaju owoców:
[6] »Urządziłem sobie stawy wodne, aby podlewać nimi las, który rodzi drzewa:
[7] »Nabyłem sobie sługi i służebnice, i miałem sługi urodzone w swym domu; miałem też wielki dobytek wielkiego i małego bydła ponad wszystkich, którzy byli w Jerozolimie przede mną:
[8] »Zgromadziłem sobie też srebro i złoto, i osobliwe skarby królów i prowincji: nabyłem sobie śpiewaków i śpiewaczki, i rozkosze synów ludzkich, i instrumenty muzyczne, i to wszelkiego rodzaju.
[9] »Stałem się więc wielki, i wzrosłem bardziej niż wszyscy, którzy byli przede mną w Jerozolimie: również moja mądrość pozostała ze mną.
[10] »A czegokolwiek me oczy pragnęły, nie ukrywałem przed nimi, nie powstrzymywałem mego serca przed żadną radością; bo moje serce radowało się z całego mojego trudu: a to był mój przydział z całego mojego trudu.
[11] »Potem spojrzałem na wszystkie dzieła, które moje ręce wykonały, i na trud, którym się trudziłem: a oto wszystko było marnością i udręką ducha, i nie miało żadnego pożytku pod słońcem.
[12] »I odwróciłem się, aby przyjrzeć się mądrości, i szaleństwu i głupocie: bo co może czynić człowiek, który przychodzi po królu? nawet to, co już zostało uczynione.
[13] »Wtedy ujrzałem, że mądrość przewyższa głupotę, tak daleko jak światło przewyższa ciemność.
[14] »Oczy mędrca są w jego głowie; lecz głupiec chodzi w ciemności; i ja sam też poznałem, że jedno zdarzenie spotyka ich wszystkich.
[15] »Wtedy rzekłem w swym sercu: Jak spotyka głupca, tak spotyka nawet mnie; i po co byłem wtedy mądrzejszy? Wówczas rzekłem w swym sercu, że i to jest marnością.
[16] »Bowiem nie ma pamięci o mądrym więcej niż o głupcu na wieki; widząc, że to co teraz jest, w dniach przyszłych pójdzie w niepamięć. A jak umiera mądry? jak głupiec.
[17] »Dlatego znienawidziłem życie; ponieważ dzieło które jest czynione pod słońcem jest uciążliwe dla mnie: bo wszystko jest marnością i udręką ducha.
[18] »Zaiste, znienawidziłem cały swój trud, który podjąłem pod słońcem: ponieważ muszę go zostawić dla człowieka, który będzie po mnie.
[19] »A któż wie, czy będzie on mądrym człowiekiem czy głupcem? A jednak będzie panował nad całym moim trudem, w którym się trudziłem i w którym okazywałem się mądrym pod słońcem. To także jest marnością.
[20] »Dlatego zwróciłem się ku temu, aby moje serce rozpaczało z powodu całego trudu, który podjąłem pod słońcem.
[21] »Bo jest człowiek, którego trud jest w mądrości, i w poznaniu, i w sprawiedliwości; jednak pozostawia to jako przydział temu człowiekowi, który się w tym nie trudził. To także jest marnością i wielkim diabelstwem.
[22] »Bo cóż ma człowiek z całego swego trudu i z udręki swego serca, w których trudził się pod słońcem?
[23] »Bowiem wszystkie jego dni są boleściami, a jego mozół smutkiem; zaiste, jego serce nie zaznaje odpoczynku w nocy. To także jest marnością.
[24] »Nie ma nic lepszego dla człowieka niż aby jadł i pił, i aby sprawił żeby jego dusza cieszyła się dobrem w jego trudzie. To też zobaczyłem, że było z ręki Boga.
[25] »Bo któż może jeść, lub któż może do tego dążyć bardziej niż ja?
[26] »Bowiem Bóg daje człowiekowi, który jest dobry w jego oczach, mądrość, i poznanie i radość: ale grzesznikowi zadaje mozół, aby zbierał i gromadził, żeby oddał temu, który jest dobry przed Bogiem. To także jest marnością i udręką ducha.