Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń | Pokaż oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii |
[1] »Każda rzecz ma swoją porę, i każdy zamysł ma swój czas pod niebem.
[2] »Czas aby się narodzić, i czas aby umierać; czas aby sadzić, i czas aby wyrywać to co zasadzono;
[3] »Czas aby zabijać i czas aby leczyć; czas aby burzyć, i czas aby budować;
[4] »Czas aby płakać, i czas aby się śmiać; czas aby się smucić, i czas aby tańczyć;
[5] »Czas aby odrzucać kamienie, i czas aby zbierać kamienie; czas aby obejmować, i czas aby powstrzymywać się od obejmowania;
[6] »Czas aby zdobyć, i czas aby stracić; czas aby zachować, i czas aby odrzucić;
[7] »Czas aby rozdzierać, i czas aby szyć; czas aby milczeć, i czas aby mówić;
[8] »Czas aby miłować, i czas aby nienawidzieć; czas wojny, i czas pokoju.
[9] »Jaki pożytek ma ten który pracuje z tego w czym się trudzi?
[10] »Widziałem mozół, który Bóg dał synom ludzkim, aby się w nim ćwiczyli.
[11] »Uczynił wszystko pięknym w swym czasie: także włożył świat w ich serce, tak że żaden człowiek nie może zgłębić dzieła, które Bóg czyni od początku do końca.
[12] »Wiem, że nie ma w nich nic dobrego, ale aby człowiek się radował i czynił dobro w swym życiu.
[13] »I również, że każdy człowiek powinien jeść i pić, i cieszyć się dobrem całego swego trudu, to jest darem Boga.
[14] »Wiem, że cokolwiek Bóg czyni, będzie to na wieki: nic nie może być do tego dodane, ani nic od tego odjęte: a Bóg czyni to, aby ludzie się go bali.
[15] »To co było, jest teraz; a to co ma być, już było; a Bóg żąda tego co przeminęło.
[16] »A co więcej, widziałem pod słońcem miejsce sądu, że była tam podłość; i miejsce sprawiedliwości, że była tam nieprawość.
[17] »Powiedziałem w swym sercu, Bóg będzie sądził sprawiedliwych i podłych: bo tam jest czas na każdy zamiar i na każdy uczynek.
[18] »Powiedziałem w swym sercu o stanie synów ludzkich, aby Bóg im ujawnił, i aby widzieli, że oni sami są zwierzętami.
[19] »Bo to co spada na synów ludzkich, spada na zwierzęta; nawet jednaka rzecz na nich spada: jak jeden umiera, tak i umiera drugi; zaiste, wszyscy mają jednakie tchnienie; tak że człowiek nie ma przewagi nad zwierzęciem: bo wszystko jest marnością.
[20] »Wszyscy idą w jednakie miejsce; wszyscy są z prochu, i wszyscy w proch się obracają.
[21] »Kto zna ducha człowieka, który idzie w górę, i ducha zwierzęcia, który zstępuje w dół do ziemi?
[22] »Dlatego postrzegam, że nie ma nic lepszego niż to, aby człowiek radował się we własnych dziełach; bo to jest jego przydział: bo któż go przywiedzie aby zobaczył co będzie po nim?