Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń | Pokaż oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii |
[1] »A pierwszego dnia tygodnia, bardzo wcześnie rano, przyszły do grobu, niosąc wonności, które przygotowały, i pewne inne z nimi.
[2] »I zastały kamień odtoczony od grobowca.
[3] »I weszły do środka, i nie znalazły ciała Pana Jezusa.
[4] »I stało się, jak bardzo zakłopotały się z tego powodu, oto dwóch mężczyzn stanęło przy nich w lśniącej odzieży:
[5] »A jak się przestraszyły, i schyliły twarze ku ziemi, oni powiedzieli do nich, Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?
[6] »Nie ma go tu, lecz jest zmartwychwstały: przypomnijcie sobie, jak wam mówił, gdy był jeszcze w Galilei,
[7] »Mówiąc, Syn człowieczy musi być wydany w ręce grzesznych ludzi, i zostać ukrzyżowany, a trzeciego dnia zmartwychwstać.
[8] »I przypomniały sobie jego słowa,
[9] »I wróciły od grobu, i opowiedziały to wszystko jedenastu, i wszystkim pozostałym.
[10] »Były to Maria Magdalena i Joanna, i Maria matka Jamesa, i inne kobiety które były z nimi, które opowiedziały to apostołom.
[11] »A ich słowa wydały im się jak jałowe baśnie, i nie uwierzyli im.
[12] »Wtedy wstał Piotr, i pobiegł do grobu; a pochyliwszy się, zobaczył lniane płótna leżące osobno, i odszedł, zastanawiając się w sobie nad tym, co się stało.
[13] »A oto dwóch z nich szło tego samego dnia do wioski zwanej Emmaus, która była od Jerozolimy około sześćdziesięciu stadiów.
[14] »I rozmawiali razem o tym wszystkim, co się wydarzyło.
[15] »I stało się, że podczas gdy razem rozmawiali i rozumowali, sam Jezus przybliżył się, i szedł z nimi.
[16] »Lecz ich oczy były powstrzymywane, żeby go nie poznali.
[17] »I powiedział do nich, Cóż to za rozmowy prowadzicie między sobą, jak idziecie, i jesteście smutni?
[18] »A jeden z nich, któremu było na imię Kleofas, odpowiadając rzekł do niego, Czy jesteś tylko obcym w Jerozolimie, i nie wiesz o rzeczach, które się tam wydarzyły w tych dniach?
[19] »A on rzekł do nich, O jakich rzeczach? A oni mu powiedzieli, Dotyczących Jezusa z Nazaretu, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie przed Bogiem i całym ludem:
[20] »I jak główni kapłani i nasi przywódcy wydali go, aby został skazany na śmierć, i ukrzyżowali go.
[21] »Ale my ufaliśmy, że on był tym, który miał odkupić Izrael: i do tego, dzisiaj już jest trzeci dzień, od czasu gdy te rzeczy się stały.
[22] »Zaiste, zdumiały nas pewne kobiety z naszego grona, które były wcześnie rano przy grobie;
[23] »A gdy nie znalazły jego ciała, przyszły, mówiąc, że miały widzenie aniołów, którzy powiedzieli, że on żyje.
[24] »A pewni z tych, którzy byli z nami, poszli do grobu, i zastali wszystko tak, jak mówiły kobiety: ale jego nie widzieli.
[25] »Wtedy on powiedział do nich, O głupi i leniwego serca ku wierzeniu temu wszystkiemu, co powiedzieli prorocy:
[26] »Czyż Chrystus nie musiał wycierpieć tych rzeczy, i wejść do swojej chwały?
[27] »I zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków, wykładał im te rzeczy, które dotyczyły jego samego we wszystkich pismach.
[28] »I zbliżyli się do wsi, do której szli: a on zachowywał się tak, jakby miał iść dalej.
[29] »Lecz oni go przymusili, mówiąc, Zostań z nami: bo zbliża się wieczór, i dzień się już kończy. I wszedł aby z nimi zostać.
[30] »I stało się, jak siedział z nimi przy posiłku, wziął chleb, i pobłogosławił go, i łamał, i podawał im.
[31] »I ich oczy zostały otwarte, i poznali go; a on zniknął im z oczu.
[32] »I mówili między sobą, Czy nasze serce nie pałało w nas, gdy rozmawiał z nami w drodze, i podczas gdy otwierał nam pisma?
[33] »I wstali o tej samej godzinie, i wrócili do Jerozolimy, i zastali zgromadzonych jedenastu oraz tych, którzy z nimi byli,
[34] »Mówiąc, Pan naprawdę jest zmartwychwstały, i ukazał się Szymonowi.
[35] »I opowiedzieli, jakie rzeczy stały się w drodze, i jak został poznany przez nich przy łamaniu chleba.
[36] »A gdy to mówili, sam Jezus stanął pośród nich, i mówi do nich, Pokój wam.
[37] »A oni się zlękli i przestraszyli, i myśleli że zobaczyli ducha.
[38] »A on powiedział do nich, Dlaczego się trwożycie? i czemu myśli powstają w waszych sercach?
[39] »Oto moje ręce i moje stopy, że to ja sam jestem: dotknijcie mnie, i zobaczcie; bo duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że ja mam.
[40] »I kiedy to powiedział, pokazał im ręce i stopy.
[41] »A podczas gdy oni jeszcze nie wierzyli z radości, i dziwili się, on powiedział do nich, Czy macie tu coś do jedzenia?
[42] »I podali mu kawałek pieczonej ryby, i plaster miodu.
[43] »A on wziął, i jadł przed nimi.
[44] »I powiedział do nich, To są słowa, które mówiłem do was, podczas gdy jeszcze byłem z wami, że wszystkie rzeczy muszą zostać wypełnione, które były napisane w prawie Mojżesza, i u proroków, i w psalmach, odnośnie mnie.
[45] »Wtedy otworzył ich zrozumienie, żeby mogli rozumieć pisma.
[46] »I powiedział do nich, Tak jest napisane, i tak przystało Chrystusowi aby cierpieć, i aby powstać z martwych trzeciego dnia:
[47] »I żeby skrucha i odpuszczenie grzechów miały być głoszone w jego imię wśród wszystkich narodów, począwszy od Jerozolimy.
[48] »A wy jesteście świadkami tych rzeczy.
[49] »A oto ja ślę obietnicę mego Ojca na was: lecz wy zostańcie w mieście Jerozolimy, aż będziecie obdarzeni mocą z wysoka.
[50] »I wyprowadził ich aż do Betanii, i podniósł swoje ręce, i błogosławił ich.
[51] »I stało się, podczas gdy ich błogosławił, został oddzielony od nich, i uniesiony do nieba.
[52] »A oni wielbili go, i wrócili do Jerozolimy z wielką radością:
[53] »I przebywali nieustannie w świątyni, chwaląc i błogosławiąc Boga. Amen.