Teksty » Biblia Króla Jakuba » Dzieje Apostolskie » Rozdział 23
«  Dzieje Apostolskie 22 Dzieje Apostolskie 23 Dzieje Apostolskie 24  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Pokaż oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii
[1] »A Paweł, gorliwie patrząc na radę, powiedział, Mężowie i bracia, żyłem w pełni dobrego sumienia przed Bogiem aż do tego dnia. [2] »A najwyższy kapłan Ananiasz rozkazał tym, którzy przy nim stali, żeby go uderzyli w usta. [3] »Wtedy rzekł Paweł do niego, Bóg cię uderzy, ty ściano pobielona: bo ty zasiadłeś aby mnie sądzić według prawa, a każesz mnie bić wbrew prawu? [4] »A ci, którzy stali obok, powiedzieli, Czy ty złorzeczysz najwyższemu kapłanowi Boga? [5] »Wtedy powiedział Paweł, Nie wiedziałem, bracia, że jest najwyższym kapłanem: bo jest napisane, Nie będziesz mówił diabelsko o władcy twego ludu. [6] »Ale gdy Paweł spostrzegł, że jedna część to Saduceusze, a druga Faryzeusze, zawołał w radzie, Mężowie i bracia, jestem Faryzeuszem, synem Faryzeusza: z powodu nadziei i zmartwychwstania umarłych jestem kwestionowany. [7] »A gdy tak powiedział, powstała niezgoda między Faryzeuszami a Saduceuszami: i tłum się podzielił. [8] »Bowiem Saduceusze mówią, że nie ma zmartwychwstania, ani anioła, ani ducha: lecz Faryzeusze wyznają obydwa. [9] »I powstał tam wielki krzyk: a prawoznawcy, którzy należeli do części Faryzeuszy, powstali i spierali się, mówiąc, Nie znajdujemy nic diabelskiego w tym człowieku: a jeśli duch lub anioł przemówił do niego, nie walczmy przeciwko Bogu. [10] »A gdy powstała wielka niezgoda, główny dowódca, obawiając się, że Paweł mógłby zostać przez nich rozerwany na strzępy, rozkazał żołnierzom zejść na dół, i zabrać go siłą spośród nich, i przyprowadzić go do zamku. [11] »A następnej nocy Pan stanął przy nim, i powiedział, Bądź pocieszony, Pawle: bo jak świadczyłeś o mnie w Jerozolimie, tak musisz nieść świadectwo i w Rzymie. [12] »A gdy nastał dzień, niektórzy z Żydów zebrali się razem i związali się pod klątwą, mówiąc, że nie będą ani jeść, ani pić, dopóki nie zabiją Pawła. [13] »A było ich ponad czterdziestu, którzy utworzyli tę konspirację. [14] »I przyszli do najwyższych kapłanów i starszych, i powiedzieli, Związaliśmy się pod wielką klątwą, że nie będziemy nic jeść, dopóki nie zabijemy Pawła. [15] »Teraz więc wy wraz z radą przekażcie głównemu dowódcy, żeby przyprowadził go do was jutro, tak jakbyście chcieli dowiedzieć się o nim czegoś dokładniejszego: a my, zanim się zbliży, jesteśmy gotowi go zabić. [16] »A gdy syn siostry Pawła usłyszał o ich czyhaniu, poszedł i wszedł do zamku, i powiedział Pawłowi. [17] »Wtedy Paweł przywołał do siebie jednego z setników, i powiedział, Przyprowadźcie tego młodzieńca do głównego dowódcy: bo ma mu pewną rzecz do powiedzenia. [18] »Więc wziął go, i przyprowadził do głównego dowódcy, i powiedział, Paweł, więzień, wezwał mnie do siebie, i prosił mnie, abym przyprowadził do ciebie tego młodzieńca, który ma ci coś do powiedzenia. [19] »Wtedy główny dowódca wziął go za rękę, i odszedł z nim na osobność, i zapytał go, Cóż takiego chcesz mi powiedzieć? [20] »A on powiedział, Żydzi uzgodnili prosić ciebie, żebyś przyprowadził Pawła jutro do rady, jakby chcieli go jakoś dokładniej wypytać. [21] »Lecz ty im nie ulegaj: bo czyha na niego z nich ponad czterdziestu mężczyzn, którzy związali się przysięgą, że nie będą ani jeść, ani pić, dopóki go nie zabiją: a teraz są gotowi, oczekując obietnicy od ciebie. [22] »Tak więc główny dowódca pozwolił młodzieńcowi odejść, i rozkazał mu, Uważaj, abyś nie mówił żadnemu człowiekowi, że mi te rzeczy wyjawiłeś. [23] »I wezwał do siebie dwóch setników, mówiąc, Przygotujcie dwustu żołnierzy, aby szli do Cezarei, i jeźdźców siedemdziesięciu, i włóczników dwustu, o trzeciej godzinie w nocy; [24] »I zapewnijcie im zwierzęta, aby mogli wsadzić Pawła, i bezpiecznie przyprowadzić go do Feliksa, namiestnika. [25] »I napisał list w ten sposób: [26] »Klaudiusz Lizjasz do najznakomitszego namiestnika Feliksa przesyła pozdrowienie. [27] »Ten człowiek został wzięty przez Żydów, i miał być przez nich zabity: wtedy przybyłem z armią, i uratowałem go, ponieważ rozumiałem, że jest on Rzymianinem. [28] »A kiedy chciałem poznać powód, dla którego go oskarżyli, przyprowadziłem go do ich rady: [29] »Którego postrzegałem, że jest oskarżony o kwestie związane z ich prawem, ale nie zarzucono mu niczego zasługującego na śmierć lub więzy. [30] »A gdy mi powiedziano, jak Żydzi czyhali na tego człowieka, od razu posłałem do ciebie, i dałem rozkaz jego oskarżycielom, aby powiedzieli przed tobą, co mają przeciwko niemu. Pomyślności. [31] »Wtedy żołnierze, jak im rozkazano, zabrali Pawła, i przyprowadzili go nocą do Antipatris. [32] »Nazajutrz zostawili jeźdźców, aby pojechali z nim, i wrócili do zamku: [33] »Którzy, gdy przybyli do Cezarei, i dostarczyli list namiestnikowi, przedstawili mu również Pawła. [34] »A gdy namiestnik przeczytał list, zapytał, z jakiej prowincji pochodzi. A kiedy zrozumiał, że był z Cylicji; [35] »Wysłucham cię, powiedział, gdy przyjdą twoi oskarżyciele. I rozkazał zatrzymać go w sali sądowej Heroda. 
«  Dzieje Apostolskie 22 Dzieje Apostolskie 23 Dzieje Apostolskie 24  »


 Źródło tekstu: Biblia Króla JakubaOpis prezentowanego tekstu: Tekst Nowego Testamentu [wersja z 2025.12.18]. Polski przekład Biblii King James (KJV) jest oryginalnym dziełem Adama K. Czermaka. Wszelkie prawa do polskiego przekładu są zastrzeżone na mocy prawa autorskiego. Tekst polskiego przekładu publikacji KJV może być kopiowany i rozpowszechniany w całości lub we fragmentach bez dokonywania w nim jakichkolwiek zmian i bez czerpania z niego jakichkolwiek korzyści finansowych. Dodatkowo BibliePolskie.pl otrzymały odrębną zgodę autora na zamieszczenie tekstu polskiego. Opracowanie modułu: BibliePolskie.pl