Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń | Pokaż oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii |
[1] »A gdy mówili do ludu, kapłani, i zarządca świątyni, i Saduceusze podeszli do nich,
[2] »Będąc zmartwieni, że oni nauczali ludzi, i poprzez Jezusa głosili zmartwychwstanie.
[3] »I podnieśli na nich ręce, i zatrzymali ich do następnego dnia: gdyż był już wieczór.
[4] »Jednak wielu z tych, którzy słyszeli słowo, uwierzyło; a liczba mężczyzn wynosiła około pięciu tysięcy.
[5] »I stało się nazajutrz, że ich władcy, i starsi, i prawoznawcy,
[6] »I Annasz, najwyższy kapłan, i Kajfasz, i Jan, i Aleksander, i tylu ilu było z rodu najwyższego kapłana, zebrali się razem w Jerozolimie.
[7] »A kiedy postawili ich pośrodku, zapytali, Przez jaką moc, czy przez jakie imię uczyniliście to?
[8] »Wtedy Piotr, napełniony Duchem Świętym, powiedział do nich, Wy, władcy ludu, i starsi Izraela,
[9] »Jeśli dziś mamy być przesłuchiwani za dobry uczynek uczyniony choremu człowiekowi, w jaki sposób jest on uzdrowiony;
[10] »Niech będzie wiadome wam wszystkim, i całemu ludowi Izraela, że przez imię Jezusa Chrystusa z Nazaretu, którego wy ukrzyżowaliście, którego Bóg wskrzesił z martwych, właśnie przez niego ten człowiek stoi tu przed wami uzdrowiony.
[11] »To jest kamień, który został uznany za nic przez was budujących, który stał się głową narożnika.
[12] »Ani nie ma zbawienia w żadnym innym: bo nie ma żadnego innego imienia pod niebem danego pośród ludzi, przez które musimy być zbawieni.
[13] »A gdy zobaczyli odwagę Piotra i Jana, i spostrzegli, że byli nieuczonymi i prostymi ludźmi, dziwili się; i poznali ich, że byli z Jezusem.
[14] »A widząc człowieka, który został uzdrowiony, stojącego z nimi, nie mogli nic przeciwko temu powiedzieć.
[15] »Lecz gdy kazali im odejść na bok z rady, naradzali się między sobą,
[16] »Mówiąc, Co mamy zrobić tym ludziom? bo to, że rzeczywiście został przez nich dokonany znaczący cud, jest jawne dla wszystkich, którzy mieszkają w Jerozolimie; i nie możemy temu zaprzeczyć.
[17] »Ale aby to nie rozeszło się dalej wśród ludu, zagroźmy im surowo, aby odtąd nie rozmawiali z nikim w tym imieniu.
[18] »I wezwali ich, i przykazali im, aby w ogóle nie mówili ani nie nauczali w imieniu Jezusa.
[19] »Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli i rzekli do nich, Czy słuszne jest w oczach Boga słuchać was bardziej niż Boga, wy osądźcie.
[20] »Bo nie możemy inaczej jak tylko mówić te rzeczy, które widzieliśmy i słyszeliśmy.
[21] »Gdy więc dalej im grozili, wypuścili ich, nie znajdując nic, jak mogliby ich ukarać ze względu na lud: bo wszyscy ludzie uwielbiali Boga za to, co zostało uczynione.
[22] »Bowiem ten człowiek miał ponad czterdzieści lat, na którym ten cud uzdrowienia został okazany.
[23] »A będąc uwolnieni, poszli do swojego własnego towarzystwa, i zrelacjonowali im o wszystkim, co im powiedzieli główni kapłani i starsi.
[24] »A gdy to usłyszeli, podnieśli jednomyślnie głos do Boga i rzekli, Panie, ty jesteś Bogiem, który stworzyłeś niebo, i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich jest:
[25] »Który ustami twojego sługi Dawida powiedziałeś, Dlaczego poganie szaleją, a ludzie wyobrażają sobie próżne rzeczy?
[26] »Królowie ziemi powstali, a władcy zebrali się razem przeciwko Panu, i przeciwko jego Chrystusowi.
[27] »Bo zaprawdę przeciwko twemu świętemu dziecku Jezusowi, którego namaściłeś, zgromadzili się zarówno Herod, i Poncjusz Piłat, wraz z Gojami, i ludem Izraela,
[28] »Aby uczynić cokolwiek twoja ręka i twój zamysł przedtem postanowiły aby było uczynione.
[29] »A teraz, Panie, spójrz na ich groźby: i daj twoim sługom, aby z całą odwagą wypowiadali twoje słowo,
[30] »Przez wyciągnięcie twojej ręki, aby uzdrawiać; i aby znaki i dziwy mogły być czynione przez imię twojego świętego dziecka Jezusa.
[31] »A gdy się modlili, zatrzęsło się miejsce, na którym byli zebrani; i napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, i głosili słowo Boga z odwagą.
[32] »A wielu z tych, którzy uwierzyli, byli jednego serca i jednej duszy: ani żaden z nich nie powiedział, że każda z rzeczy, które posiadał, była jego własnością, ale mieli wszystkie rzeczy wspólne.
[33] »I z wielką mocą dawali apostołowie świadectwo o zmartwychwstaniu Pana Jezusa: i wielka łaska była na nich wszystkich.
[34] »Ani też nie było wśród nich nikogo, komu by brakowało: bo tylu ilu było posiadaczami ziemi lub domów sprzedawali je, i przynosili wartość rzeczy, które zostały sprzedane,
[35] »I złożyli je u stóp apostołów: i rozdano każdemu według jego potrzeby.
[36] »I Jozes, który przez apostołów został nazwany Barnabą, (co jest tłumaczone, Syn pocieszenia), Lewita, i z krainy Cypru,
[37] »Mając ziemię, sprzedał ją, i przyniósł pieniądze, i położył je u stóp apostołów.