Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń | Pokaż oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii |
[1] »Dlatego wychodząc z podstawowej nauki Chrystusa, idźmy dalej ku doskonałości; nie kładąc ponownie fundamentu skruchy od martwych uczynków, i z wiary ku Bogu,
[2] »Z nauki chrztów, i z nakładania rąk, i ze zmartwychwstania umarłych, i z sądu wiecznego.
[3] »I to uczynimy, jeśli Bóg pozwoli.
[4] »Bowiem jest to niemożliwe dla tych, którzy raz zostali oświeceni, i zakosztowali z niebiańskiego daru, i zostali uczynieni uczestnikami Ducha Świętego,
[5] »I zakosztowali dobrego słowa Boga, i mocy przyszłego świata,
[6] »Jeśli odpadną, aby ich znowu odnowić ku skrusze; widząc, że krzyżują sobie Syna Boga na nowo, i wystawiają go na jawną hańbę.
[7] »Bo ziemia, która pije w deszczu, który często na nią przychodzi, i rodzi zioła odpowiednie dla tych, przez których jest ubierana, otrzymuje błogosławieństwo od Boga:
[8] »Lecz ta, co rodzi ciernie i osty, jest odrzucona i bliska ku przekleństwu; której końcem jest spalenie.
[9] »Ale, umiłowani, jesteśmy co do was przekonani o lepszych rzeczach, i o rzeczach towarzyszących zbawieniu, chociaż tak mówimy.
[10] »Bowiem Bóg nie jest niesprawiedliwy, aby zapomniał o waszym dziele i trudzie miłości, którą okazaliście wobec jego imienia, w tym, że ministrowaliście świętym i rzeczywiście ministrujecie.
[11] »I pragniemy, aby każdy z was okazywał taką samą pilność do pełnego zapewnienia nadziei aż do końca:
[12] »Abyście nie byli gnuśnymi, ale naśladowcami tych, którzy poprzez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.
[13] »Bowiem kiedy Bóg złożył obietnicę Abrahamowi, ponieważ nie mógł przysiąc na większego, przysiągł na samego siebie,
[14] »Mówiąc, Z pewnością błogosławiąc, błogosławić ci będę, a pomnażając, ciebie pomnożę.
[15] »I tak, po tym jak cierpliwie wytrwał, otrzymał obietnicę.
[16] »Bowiem ludzie prawdziwie przysięgają na większego: a przysięga dla potwierdzenia jest dla nich końcem wszelkich sporów.
[17] »Przy czym Bóg, chcąc obficiej pokazać dziedzicom obietnicy niezmienność swej rady, potwierdził to przez przysięgę:
[18] »Abyśmy przez dwie niezmienne rzeczy, w których niemożliwe było, aby Bóg kłamał, mogli mieć silną pociechę, którzy uciekliśmy do schronienia, aby trzymać się nadziei, która jest przed nami:
[19] »Którą nadzieję mamy jako kotwicę duszy, zarówno pewną i stałą, i która wchodzi w to, co jest wewnątrz zasłony;
[20] »Dokąd wszedł dla nas przewodnik, właśnie Jezus, ustanowiony najwyższym kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka.