Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń | Pokaż oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii |
[1] »Byli w kościele antiocheńskim prorocy i nauczyciele, wśród których Barnaba, Szymon zwany Czarnym, Lucjusz z Cyreny, Manahen, wychowany razem z Herodem tetrarchą i Szaweł.
[2] »A gdy składali Panu ofiarę i pościli, rzekł do nich Duch Święty: Odłączcie mi Szawła i Barnabę dla sprawy, do której ich powołałem.
[3] »Tedy wśród postu i modlitw włożyli na nich ręce i wyprawili ich.
[4] »I tak posłani przez Ducha Świętego poszli do Seleucji a stamtąd odpłynęli na Cypr.
[5] »I gdy przybyli do Salaminy, opowiadali słowo Boże po bóżnicach żydowskich. A mieli i Jana do pomocy.
[6] »A przemierzywszy całą wyspę aż do Pafu natknęli się na niejakiego człowieka czarnoksiężnika i fałszywego proroka, Żyda, imieniem Barjezus,
[7] »który był przy staroście Sergiuszu Pawle, człowieku roztropnym. Ten wezwał do siebie Barnabę i Pawła, pragnąc posłuchać słowa Bożego.
[8] »Ale czarnoksiężnik Elymas – takie bowiem znaczenie ma to imię – sprzeciwiał się im, starając się odwrócić starostę od wiary.
[9] »Wtedy Szaweł, który się i Pawłem zowie, pełen Ducha Świętego, patrząc nań pilnie,
[10] »odezwał się: O pełen wszelkiej zdrady i wszelkiej przewrotności synu diabelski, nieprzyjacielu wszelkiej sprawiedliwości, co nie przestajesz wywracać prostych dróg Pańskich.
[11] »A oto teraz ręka Pańska nad tobą i będziesz ślepy, i nie będziesz widział słońca aż do czasu. I w tej chwili padł nań mrok i ciemność i, kręcąc się wokoło, szukał, żeby mu kto rękę podał.
[12] »Wtedy starosta, widząc, co się stało, uwierzył, zdumiewając się nad nauką Pańską.
[13] »A odpłynąwszy z Pafu Paweł i ci, co z nim byli, przybyli do Pergi w Pamfilii. Tylko Jan odłączył się od nich i wrócił do Jerozolimy.
[14] »A oni przeszli przez Pergę i przybyli do Antiochii Pizydyjskiej; a wszedłszy do bóżnicy w dzień sobotni, usiedli.
[15] »A po czytaniu zakonu i Proroków przełożeni bóżnicy posłali do nich, mówiąc: Mężowie bracia, jeśli macie jaką naukę dla napomnienia ludu, mówcie.
[16] »Wtedy Paweł podniósł się i dając znak ręką, przemówił: Mężowie Izraelscy i wy, co się Boga boicie, słuchajcie:
[17] »Bóg ludu izraelskiego obrał ojców naszych i wywyższył naród, gdy mieszkali w ziemi egipskiej i ramieniem potężnym wyprowadził ich z niej.
[18] »Przez czas lat czterdziestu znosił ich złe obyczaje na pustyni.
[19] »Wygładził siedem narodów w ziemi Chanaan i losem między nich podzielił ich ziemię,
[20] »w jakie czterysta pięćdziesiąt lat potem; później dał im sędziów aż do Samuela proroka.
[21] »Potem prosili o Króla i dał im Bóg Saula, syna Cisa, z pokolenia Beniamina, przez lat czterdzieści.
[22] »Po usunięciu tego wzbudził im Dawida króla, któremu wydając świadectwo, powiedział: Znalazłem Dawida, syna Jessego, męża według serca mego, który pełnić będzie wszystkie życzenia moje.
[23] »Z pokolenia jego według obietnicy wywiódł Bóg Izraelowi Zbawiciela Jezusa.
[24] »Przed jego przyjściem Jan głosił chrzest pokuty całemu narodowi izraelskiemu.
[25] »A wypełniając to posłannictwo swoje, Jan mówił: Nie jestem ja tym, za kogo mnie macie, ale oto idzie po mnie ten, któremu nie jestem godzien rozwiązać obuwia na nogach.
[26] »Bracia moi, potomkowie rodu Abrahama, i wy tu wszyscy, co się Boga boicie, do was jest posłane słowo tego zbawienia.
[27] »Albowiem mieszkańcy Jerozolimy i jej książęta, nie poznawszy go ani przepowiedni proroków, które się czyta na każdy szabat, przez sąd swój nad nim wypełnili je;
[28] »i choć żadnej w nim winy śmierci nie znaleźli, prosili Piłata, żeby go zabić.
[29] »I gdy wypełnili wszystko, co o nim napisane było, zdjęli go z krzyża i złożyli do grobu.
[30] »Ale Bóg wskrzesił go z martwych dnia trzeciego; i ukazywał się przez wiele dni tym,
[31] »co z nim poszli z Galilei do Jerozolimy, a którzy są teraz świadkami jego wobec ludu.
[32] »Otóż my wam ogłaszamy tę właśnie obietnicę, która ojcom naszym była dana,
[33] »iż ją Bóg na synach naszych wypełnił, wskrzeszając Jezusa jako i w Psalmie wtórym jest napisane: Synem moim jesteś ty, jam cię dziś zrodził.
[34] »A że go z martwych wzbudził tak, iż już nie miał zaznać skażenia, tak to zapowiedział: Przysięgi Dawidowe wypełnię wam wiernie.
[35] »Dlatego też i gdzieindziej oświadcza: Nie dasz świętemu twemu oglądać skażenia.
[36] »Bo Dawid, wypełniwszy za życia swego służbę zgodnie z wolą Bożą, zasnął i został przyłączony do ojców swoich i doznał skażenia.
[37] »A ten, którego Bóg wskrzesił, nie widział skażenia.
[38] »Niechże wam tedy wiadomym będzie, bracia, że przez niego odpuszczenie grzechów wam się oznajmia i tego wszystkiego, z czegoście się nie mogli w Zakonie Mojżeszowym usprawiedliwić.
[39] »Wszelki, który weń wierzy, dostępuje usprawiedliwienia.
[40] »Pilnujcie się przeto, aby na was nie przyszło to, co jest przepowiedziane przez proroków:
[41] »Patrzcie, wzgardziciele, dziwujcie się a gińcie, bo ja za dni waszych dzieło spełnię, dzieło, któremu nie uwierzycie, choćby wam kto mówił.
[42] »A gdy oni wychodzili, prosili ich, aby i na drugi szabat o tej nauce im mówili.
[43] »Ale i tak po rozejściu się zgromadzenia, wielu Żydów i pobożnych prozelitów poszło za Pawłem i Barnabą, którzy w rozmowie radzili im trwać w łasce Bożej.
[44] »A w następny szabat całe niemal miasto się zeszło na słuchanie słowa Bożego.
[45] »A Żydzi, widząc tłumy, napełnili się zazdrością, i, bluźniąc, sprzeciwiali się temu, co Paweł mówił.
[46] »Wtedy Paweł i Barnaba oświadczyli ze stanowczością: Wam najpierw należało głosić słowo Boże; ale ponieważ je odrzucacie i uważacie siebie za niegodnych żywota wiecznego, oto my do pogan się zwracamy.
[47] »Tak bowiem Pan nam nakazał: Postanowiłem cię światłem dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce świata.
[48] »A słysząc to poganie ucieszyli się i sławili naukę Pańską; ci zaś, którzy ku żywotowi wiecznemu byli przeznaczeni, uwierzyli.
[49] »A słowo Pańskie szerzyło się po całym kraju.
[50] »Żydzi jednak podburzyli niewiasty pobożne i poważane oraz znaczniejszych obywateli miasta i wzniecili prześladowanie przeciw Pawłowi i Barnabie do tego stopnia, że ich wyrzucili z granic miasta.
[51] »A oni otrząsnęli na nich proch z nóg i poszli do Ikonium.
[52] »Ale pomimo to uczniowie byli pełni radości i Ducha Świętego.