Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń | Pokaż oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii |
[1] »A gdy oni przemawiali do ludu, nadeszli kapłani, przełożeni świątyni i saduceusze,
[2] »pełni oburzenia, że nauczali lud i głosili zmartwychwstanie w Jezusie;
[3] »to też pojmali ich i wsadzili do więzienia aż do dnia następnego; bo już był wieczór.
[4] »Wielu wszakże z tych, co usłyszeli naukę, uwierzyło: liczba zaś mężów wynosiła pięć tysięcy.
[5] »A nazajutrz zebrali się w Jerozolimie przełożeni, starsi i uczeni:
[6] »Annasz, kapłan najwyższy, Kajfasz i Jan i Aleksander i wszyscy, którzy byli z rodu kapłańskiego.
[7] »Wyprowadzili ich na środek i pytali: Jaką władzą i w czyim imieniu postąpiliście tak?
[8] »Wtedy Piotr napełniony Duchem Św. odpowiedział im: Przełożeni ludu i starsi, słuchajcie.
[9] »Ponieważ się nas dzisiaj sądzi za dobry uczynek względem człowieka chorego, przez który tenże zdrowie odzyskał,
[10] »niechajże wiadomym będzie wam wszystkim i całemu ludowi Izraelskiemu, że przez imię Pana naszego Jezusa Chrystusa Nazareńskiego, któregoście wy ukrzyżowali, a którego Bóg wskrzesił, że przez niego ten oto stoi zdrowy przed wami.
[11] »On jest kamieniem, odrzuconym przez was budowniczych, który stał się kamieniem węgielnym;
[12] »i nie ma w żadnym innym zbawienia; nie dano bowiem ludziom pod niebem innego imienia, w którym byśmy mogli się zbawić.
[13] »A widząc odwagę Piotra i Jana, o których wiedzieli, że to są ludzie bez wykształcenia i prostacy, dziwili się, i poznali, że byli oni niegdyś z Jezusem;
[14] »a widząc razem z nimi człowieka, który został uzdrowiony, nic im zarzucić nie mogli.
[15] »Kazali im tedy opuścić Radę, a sami się zastanawiali,
[16] »mówiąc: Co mamy robić z tymi ludźmi? Bo jednak cud przez nich zdziałany doszedł do wiadomości wszystkich mieszkańców Jerozolimy; jest to rzecz jawna i nie możemy zaprzeczyć.
[17] »Ale żeby się to nie rozgłaszało dalej między ludem, zabrońmy im pod karą, żeby już w to imię do nikogo nie mówili.
[18] »Wezwawszy ich tedy, zakazali w ogóle mówić i nauczać w imię Jezusowe.
[19] »Lecz Piotr i Jan w odpowiedzi, tak się do nich odezwali: Czy słuszna to rzecz wobec Boga was raczej słuchać niż Boga, osądźcie sami;
[20] »bo my nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli.
[21] »A oni grożąc im, wypuścili ich, nie widząc sposobu, jakby ich ukarać ze względu na lud, bo wszyscy chwalili Boga za to, co się stało.
[22] »Bo ponad czterdzieści lat miał człowiek, na którym stał się ten cud uzdrowienia.
[23] »A gdy się znaleźli na wolności, poszli do swoich i opowiedzieli wszystko, co najwyżsi kapłani i starsi im mówili.
[24] »A ci słysząc to, wszyscy razem głos do Boga podnieśli i mówili: Panie! Tyś stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co na nich jest;
[25] »ty, co przez usta ojca naszego Dawida, sługi twego mówiłeś w Duchu Świętym: Czemu się wzburzyły narody, a ludy rzeczy próżnych się jęły?
[26] »Czemu królowie ziemi i możni powstali razem przeciw Panu i przeciw Chrystusowi jego?
[27] »Albowiem prawdziwie w tym mieście przeciw świętemu Synowi twemu Jezusowi, któregoś pomazał, zgromadzili się Herod i Piłat Poncki z poganami i z ludami Izraela,
[28] »aby uczynić to, co z przeznaczenia ręki twojej i woli stać się miało.
[29] »A teraz, Panie, spojrzyj na ich groźby i daj sługom twoim z całą swobodą głosić słowo twoje
[30] »tak, że rękę swoją wyciągniesz na uzdrowienia, a znaki i dziwy dziać się będą przez imię świętego Syna twego Jezusa.
[31] »A gdy się modlili, zatrzęsło się miejsce, gdzie byli zebrani; i napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym i zaczęli śmiało głosić słowo Boże.
[32] »A liczna rzesza wierzących jedno miała serce i duszę jedną; i nikt z nich tego, co posiadał, swoim nie nazywał, ale było im wszystko wspólne.
[33] »I z wielką skutecznością wydawali apostołowie świadectwo o zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa, Pana naszego, a wielka łaska była w nich wszystkich.
[34] »Nie było też nikogo w niedostatku między nimi; wszyscy bowiem, którzy mieli ziemię albo domy, sprzedawali je i przynosili zapłatę za rzeczy sprzedane,
[35] »składając u stóp apostołów. A rozdawano każdemu, ile mu było potrzeba.
[36] »Józef też, którego Barnabą apostołowie nazwali – co znaczy syn pocieszenia – lewita, rodem z Cypru,
[37] »ponieważ miał ziemię, sprzedał ją i przyniósł pieniądze, kładąc je u stóp apostołów.