Odpowiadasz na:- ~barjaktor6 mies. temu [14 listopada, g.23:30]
- ciąg dalszy od barjaktor
Angielski ma tylko 2 formy imperatywu, bez osoby 1 i 3; grecki ma pełną siatkę.
γράφε = pisz! = write! = pres. act. impv. 2 sg
γραφέτω = pisze! = write! = pres. act. impv. 3 sg
γράφετε = piszcie! = write! (pl) = pres. act. impv. 2 pl
γραφόντων / γραφέτωσαν = piszą! = write! = pres. act. impv. 3 pl
γράψον = napisz! = write! = aor. act. impv. 2 sg
γράψατω = napisze! = write! = aor. act. impv. 3 sg
γράψατε = napiszcie! = write! = aor. act. impv. 2 pl
γράψαντων / γράψατωσαν = napiszą! = write! = aor. act. impv. 3 pl
Grecki ma: rozbudowany subjunctive, własny optative z kilkoma osobnymi końcówkami, imperativus w 2. i 3. osobie, w dwóch aspektach, pełne rozróżnienie osób i liczb.
Polski ma: część tych kategorii zachowanych (zwłaszcza rozkazujący i aspekty), nie ma optativu, ale ma konstrukcje oddające jego znaczenie.
Angielski ma: praktycznie brak fleksji, brak optativu, imperatyw tylko 2. osoby, aspekty tylko analityczne (czasownik złożony). Dlatego tłumaczenie z angielskiego na polski z natury gubi te różnice, a tłumaczenie z greki (nawet Nestle Alland 28 dla kogoś kto w Polsce jest KJV ONLY!) na polski jest znacznie wierniejsze.
I piszę to z pełną odpowiedzialnością jako fanatyczny ruckmanowski waitowski riplingerowski KJV ONLYSTA.
Zostaw odpowiedź
|