Teksty » Izaak Cylkow - Przekłady Starego Testamentu » 2 Księga Królewska » Rozdział 6
«  2 Księga Królewska 5 2 Księga Królewska 6 2 Księga Królewska 7  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »I rzekli wychowańcy proroccy do Eliszy: Oto jest teraz miejsce, w którem siedzimy przed tobą, zbyt szczupłe dla nas. [2] »Pozwól nam pójść nad Jordan i zabrać stamtąd każdy po bierwionie jednem, abyśmy urządzili sobie tam siedzibę, gdziebyśmy osiąść mogli. I rzekł: Idźcie. [3] »Jeden z nich zaś prosił: Chciejże łaskawie pójść ze sługami twoimi. I odpowiedział: Pójdę i ja. [4] »I tak poszedł z nimi. Gdy tedy przybyli nad Jordan, ścinali drzewa. [5] »Gdy tedy jeden obalał bierwiono, wpadło żelezco do wody. Krzyknął tedy i zawołał: O, panie mój, jest ono nadto pożyczone! [6] »Mąż Boży jednak rzekł: Gdzież spadło? Gdy mu tedy miejsce wskazał, ściął kij i wrzucił go tam, i sprawił że ono żelezco wypłynęło. [7] »Poczem rzekł: Podnieś je sobie! I wyciągnął rękę swą i zabrał je. [8] »Gdy tedy toczył król aramejski wojnę z Izraelem, naradzał się ze sługami swoimi, i rzekł: Na tem a na tem miejscu stanie obóz mój. [9] »Posłał tedy mąż Boży do króla izraelskiego, by mu powiedzieć: Strzeż się, abyś nie przechodził mimo miejsca tego, gdyż tam rozłożeni Aramejczycy. [10] »Poczem posyłał król izraelski do tego miejsca, które mu mąż Boży oznaczył. I tak ostrzegał go wciąż, a miał się na ostrożności na tem miejscu, a działo się to nie raz tylko i nie dwa razy. [11] »I wzburzyło się serce króla aramejskiego z powodu tego, i zwołał sługi swoje, i rzekł do nich: Czy nie możecie mi powiedzieć, kto z naszych z królem izraelskim trzyma? [12] »I odpowiedział jeden ze sług jego: Nie, panie mój i królu, lecz jest, tam prorok Elisza, będący w Izraelu, który powtarza królowi izraelskiemu słowa, które w komnacie twej sypialnej wypowiadasz. [13] »Rzekł tedy: Idźcie a zobaczcie gdzież on jest, abym posłał i ujął go. Gdy mu tedy doniesiono: Oto on w Dotanie, [14] »Wyprawił tam konie i wozy wojenne i wojsko silne; ci nadciągnęli w nocy i otoczyli miasto. [15] »A gdy wstał sługa męża Bożego wczesnym rankiem i wyszedł, a oto wojsko otaczało miasto dokoła wraz z końmi i wozami wojennymi. I rzekł doń pachołek jego: Biada, panie mój! co poczniemy? [16] »On jednak odpowiedział: Nie bój się, bo więcej jest tych, którzy z nami, niż tych, którzy z nimi. [17] »I modlił się Elisza, i rzekł: O Wiekuisty, otwórz mu też oczy, aby przejrzał! Otworzył tedy Wiekuisty oczy pachołkowi i ujrzał, a oto góra pełna koni i wozów ognistych dokoła Eliszy. [18] »Gdy tedy nadciągnęli przeciw niemu, pomodlił się Elisza Wiekuistemu, i rzekł: Chciej porazić tych ludzi ślepotą! I poraził ich ślepotą wedle słowa Eliszy. [19] »Poczem rzekł do nich Elisza: Nie ta to droga właściwa i nie to miasto. Idźcie za mną, a zaprowadzę was do męża, którego poszukujecie. I zaprowadził ich do Samaryi. [20] »Gdy tedy przybyli do Samaryi, rzekł Elisza: O Wiekuisty, otwórz oczy tym, aby przejrzeli! I otworzył oczy ich, a oto ujrzeli się w pośrodku Samaryi. [21] »Gdy zaś ujrzał ich król izraelski, rzekł do Eliszy: Mamże że ich pozabijać, ojcze? [22] »I odpowiedział: Nie wolno ci ich zabijać. Czyżeś zwykł zabijać tych, których mieczem i łukiem swoim do niewoli zabrałeś? Postaw chleb i wodę przed nich, aby jedli i pili; poczem mogą odejść do pana swojego. [23] »Przygotował im tedy ucztę wielką, a gdy jedli i pili odprawił ich, i odeszli do pana swojego. Odtąd nie wtargnęły już najezdnicze oddziały aramejskie do kraju izraelskiego. [24] »I stało się następnie, że zgromadził Benhadad król aramejski, całą siłę swą wojenną i nadciągnął i oblegał Samaryę. [25] »Nastał tedy głód wielki w Samaryi, albowiem ścisnęli ją tak, że doszła cena głowy oślej do ośmdziesięciu srebrników, a ćwierć kabu mierzwy gołębiej do pięciu srebrników. [26] »Gdy tedy raz król izraelski po murze się przechadzał, zawołała doń jakaś kobieta, i rzekła: Dopomóż, panie mój i królu! [27] »I odpowiedział tedy: Jeżeli ci Wiekuisty nie dopomaga, skąd bym ja ci miał dopomódz? Izali z toku albo z tłoczni? [28] »Poczem zapytał się jej król: Cóż tobie? I odpowiedziała: Ta oto kobieta rzekła do mnie: Oddaj syna twego, abyśmy zjadły go dzisiaj; jutro zaś zjemy syna mojego! [29] »I tak uwarzyłyśmy mojego i zjadłyśmy go. Ale gdym dnia drugiego rzekła do niej: Oddaj syna twojego, abyśmy go zjadły! ukryła syna swojego. [30] »Gdy tedy usłyszał król słowa onej kobiety, rozdarł szaty swe, podczas gdy po murze się przechadzał; a wówczas zobaczył lud, że nosił włosiennicę pod niemi na ciele swojem. [31] »I rzekł: Niechaj Bóg ze mną postąpi jak chce, jeżeli ostoi się głowa Eliszy, syna Szafata, na nim dzisiaj. [32] »Podczas gdy Elisza w domu swoim siedział, a starsi siedzieli przed nim, wysłał ów człowieka przed sobą. Ale zanim poseł króla do niego przybył, rzekł do starszych: Czyście widzieli, że ten syn mordercy przysłał tu, aby mi głowę zdjęto. Zważcie tedy, gdy przyjdzie posłaniec zamknijcie drzwi, a naciskajcie drzwi przeciw niemu! Słychać wszak już odgłos kroków jego pana za nim. [33] »Gdy jeszcze tak mówił z nimi, a oto posłaniec zstąpił ku niemu. Król zaś rzekł: Oto jaka niedola od Wiekuistego! Na cóż mi jeszcze czekać na Wiekuistego. 
«  2 Księga Królewska 5 2 Księga Królewska 6 2 Księga Królewska 7  »


 Źródło tekstu: Tekst opracowany na podstawie skanów prezentowanych na BibliePolskie.plOpis prezentowanego tekstu: Tekst polski z 13 tomów wydań przekładów ksiąg Starego Testamentu dokonanego przez rabina Izaaka Cylkowa na przełomie XIX/XX wieku. Z ksiąg Starego Testamentu brakuje tylko przekładu ksiąg Kronik, Ezdrasza, Nehemiasza i Daniela (albo Cylkow nie zdążył ich przełożyć, albo rękopisy tłumaczenia zaginęły).