Teksty » Uwspółcześniona Biblia Gdańska » Ewangelia Jana » Rozdział 6
«  Ewangelia Jana 5 Ewangelia Jana 6 Ewangelia Jana 7  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »Potem Jezus odszedł za Morze Galilejskie, czyli Tyberiadzkie. [2] »A szedł za nim wielki tłum, bo widzieli cuda, które czynił na chorych. [3] »I wszedł Jezus na górę, i usiadł tam ze swoimi uczniami. [4] »A zbliżała się Pascha, święto żydowskie. [5] »Wtedy Jezus, podniósłszy oczy i ujrzawszy, że mnóstwo ludzi idzie do niego, zapytał Filipa: Gdzie kupimy chleba, aby oni mogli jeść? [6] »Ale mówił to , wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co miał czynić. [7] »Filip mu odpowiedział: Za dwieście groszy nie wystarczy dla nich chleba, choćby każdy z nich wziął tylko trochę. [8] »Jeden z jego uczniów, Andrzej, brat Szymona Piotra, powiedział do niego: [9] »Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie rybki. Ale cóż to jest na tak wielu? [10] »Wtedy Jezus powiedział: Każcie ludziom usiąść. A było dużo trawy na tym miejscu. Usiedli więc mężczyźni w liczbie około pięciu tysięcy. [11] »Wówczas Jezus wziął te chleby i podziękowawszy, rozdał uczniom, a uczniowie siedzącym. Podobnie i z tych rybek, ile tylko chcieli. [12] »A gdy się nasycili, powiedział do swoich uczniów: Zbierzcie kawałki, które zostały, żeby nic nie przepadło. [13] »Zebrali więc i napełnili dwanaście koszy kawałkami, które zostały z tych pięciu chlebów jęczmiennych po tych, którzy jedli. [14] »A ci ludzie, ujrzawszy cud, który uczynił Jezus, mówili: To jest prawdziwie ten prorok, który miał przyjść na świat. [15] »Wtedy Jezus, poznawszy, że mieli przyjść i porwać go, aby go obwołać królem, odszedł znowu sam jeden na górę. [16] »A gdy był wieczór, jego uczniowie zeszli nad morze; [17] »Wsiedli do łodzi i płynęli na drugi brzeg, do Kafarnaum. Było już ciemno, a Jezus jeszcze do nich nie przybył. [18] »A kiedy powstał wielki wiatr, morze zaczęło się burzyć. [19] »Gdy odpłynęli na około dwadzieścia pięć lub trzydzieści stadiów, ujrzeli Jezusa chodzącego po morzu i zbliżającego się do łodzi i zlękli się. [20] »A on powiedział do nich: To ja jestem, nie bójcie się. [21] »Wzięli go więc chętnie do łodzi i natychmiast łódź przypłynęła do ziemi, do której płynęli. [22] »Nazajutrz ludzie, którzy byli po drugiej stronie morza, zobaczyli, że tam nie było innej łodzi, tylko ta jedna, do której wsiedli jego uczniowie, i że Jezus nie wsiadł do łodzi ze swoimi uczniami, ale jego uczniowie odpłynęli sami. [23] »(Przypłynęły też inne łodzie z Tyberiady w pobliże tego miejsca, gdzie jedli chleb, gdy Pan złożył dziękczynienie.) [24] »Gdy więc ludzie zobaczyli, że tam nie było Jezusa ani jego uczniów, wsiedli i oni do łodzi i przeprawili się do Kafarnaum, szukając Jezusa. [25] »Kiedy znaleźli go po drugiej stronie morza, zapytali: Mistrzu, kiedy tu przybyłeś? [26] »Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Szukacie mnie nie dlatego, że widzieliście cuda, ale dlatego, że jedliście chleb i nasyciliście się. [27] »Zabiegajcie nie o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa ku życiu wiecznemu, który wam da Syn Człowieczy. Jego bowiem zapieczętował Bóg Ojciec. [28] »Wtedy zapytali go: Cóż mamy robić, abyśmy wykonywali dzieła Boga? [29] »Odpowiedział im Jezus: To jest dzieło Boga, abyście wierzyli w tego , którego on posłał. [30] »Powiedzieli mu więc: Jaki znak czynisz, abyśmy widzieli i wierzyli tobie? Cóż czynisz? [31] »Nasi ojcowie jedli mannę na pustyni, jak jest napisane: Chleb z nieba dał im do jedzenia. [32] »Wtedy Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale mój Ojciec daje wam prawdziwy chleb z nieba. [33] »Chlebem Boga bowiem jest ten, który zstępuje z nieba i daje światu życie. [34] »Wtedy powiedzieli do niego: Panie, dawaj nam zawsze tego chleba. [35] »I odpowiedział im Jezus: Ja jestem chlebem życia. Kto przychodzi do mnie, nie będzie głodny, a kto wierzy we mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia. [36] »Ale wam powiedziałem: Chociaż widzieliście mnie, nie wierzycie. [37] »Wszystko, co mi daje Ojciec, przyjdzie do mnie, a tego, który przyjdzie do mnie, nie wyrzucę precz. [38] »Zstąpiłem bowiem z nieba nie po to , żeby czynić swoją wolę, ale wolę tego, który mnie posłał. [39] »A to jest wola Ojca, który mnie posłał, abym nie stracił nic z tego wszystkiego, co mi dał, ale abym to wskrzesił w dniu ostatecznym. [40] »I to jest wola tego, który mnie posłał, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w niego, miał życie wieczne, a ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. [41] »Wtedy szemrali Żydzi o nim, bo powiedział: Ja jestem chlebem, który zstąpił z nieba. [42] »I mówili: Czyż to nie jest Jezus, syn Józefa, którego ojca i matkę znamy? Jakże więc on może mówić: Zstąpiłem z nieba? [43] »Wtedy Jezus im odpowiedział: Nie szemrajcie między sobą. [44] »Nikt nie może przyjść do mnie, jeśli go nie pociągnie mój Ojciec, który mnie posłał. A ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. [45] »Napisane jest u Proroków: I wszyscy będą wyuczeni przez Boga. Każdy więc, kto słyszał od Ojca i nauczył się, przychodzi do mnie. [46] »Nie jakby ktoś widział Ojca, oprócz tego, który jest od Boga; ten widział Ojca. [47] »Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto wierzy we mnie, ma życie wieczne. [48] »Ja jestem tym chlebem życia. [49] »Wasi ojcowie jedli mannę na pustyni, a poumierali. [50] »To jest ten chleb, który zstępuje z nieba, aby ten, kto go je, nie umarł. [51] »Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś będzie jadł z tego chleba, będzie żył na wieki. A chleb, który ja dam, to moje ciało, które ja dam za życie świata. [52] »Żydzi więc sprzeczali się między sobą i mówili: Jakże on może dać nam swoje ciało do jedzenia? [53] »I powiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli nie będziecie jeść ciała Syna Człowieczego i pić jego krwi, nie będziecie mieć życia w sobie. [54] »Kto je moje ciało i pije moją krew, ma życie wieczne, a ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. [55] »Moje ciało bowiem prawdziwie jest pokarmem, a moja krew prawdziwie jest napojem. [56] »Kto je moje ciało i pije moją krew, mieszka we mnie, a ja w nim. [57] »Jak mnie posłał żyjący Ojciec i ja żyję przez Ojca, tak kto mnie spożywa, będzie żył przeze mnie. [58] »To jest ten chleb, który zstąpił z nieba. Nie jak wasi ojcowie jedli mannę, a pomarli. Kto je ten chleb, będzie żył na wieki. [59] »To mówił w synagodze, nauczając w Kafarnaum. [60] »Wielu więc z jego uczniów, słysząc to, mówiło: Twarda to jest mowa, któż jej może słuchać? [61] »Ale Jezus świadomy tego, że jego uczniowie o tym szemrali, powiedział do nich: To was obraża? [62] »Cóż dopiero , gdybyście ujrzeli Syna Człowieczego wstępującego tam, gdzie był przedtem? [63] »Duch jest tym, który ożywia, ciało nic nie pomaga. Słowa, które ja wam mówię, są duchem i są życiem. [64] »Lecz są wśród was tacy, którzy nie wierzą. Jezus wiedział bowiem od początku, którzy nie wierzyli i kto miał go zdradzić. [65] »I mówił: Dlatego wam powiedziałem, że nikt nie może przyjść do mnie, jeśli mu to nie jest dane od mojego Ojca. [66] »Od tego czasu wielu jego uczniów zawróciło i więcej z nim nie chodziło. [67] »Wtedy Jezus powiedział do dwunastu: Czy i wy chcecie odejść? [68] »I odpowiedział mu Szymon Piotr: Panie, do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. [69] »A my uwierzyliśmy i poznaliśmy, że ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego. [70] »Jezus im odpowiedział: Czy ja nie wybrałem was dwunastu? A jeden z was jest diabłem. [71] »A to mówił o Judaszu Iskariocie, synu Szymona, bo on miał go zdradzić, będąc jednym z dwunastu. 
«  Ewangelia Jana 5 Ewangelia Jana 6 Ewangelia Jana 7  »


 Źródło tekstu: Fundacja Wrota NadzieiOpis prezentowanego tekstu: Projekt realizowany przez Fundację Wrota Nadziei, uwspółcześniający archaiczną gramatykę i słownictwo Biblii Gdańskiej z roku 1632. Wydawca wyraża zgodę na kopiowanie i rozpowszechnianie całości lub części publikacji, jednak bez czerpania z tego korzyści finansowych i bez wprowadzania jakichkolwiek zmian.