Teksty » Biblia to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza » Księga Jeremiasza » Rozdział 41
«  Księga Jeremiasza 40 Księga Jeremiasza 41 Księga Jeremiasza 42  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »Tymczasem w siódmym miesiącu przybył do Gedaliasza, syna Achikama, do Mispy, Ismael, syn Netaniasza, wnuk Eliszamy. Pochodził on z rodu królewskiego. Był też jednym z dostojników królewskich. Przybył w towarzystwie dziesięciu ludzi. Wszyscy oni wraz z Gedaliaszem zasiedli w Mispie do posiłku. [2] »Gdy siedzieli przy wspólnym stole, Ismael, syn Netaniasza, i dziesięciu ludzi, którzy mu towarzyszyli, zerwali się i zamordowali Gedaliasza, syna Achikama, wnuka Szafana! Zadali śmierć temu, którego król Babilonu ustanowił namiestnikiem w kraju! [3] »Ismael nie oszczędził przy tym pozostałych Judejczyków obecnych w Mispie na uczcie u Gedaliasza ani Chaldejczyków, którzy się tam znajdowali. [4] »Następnego dnia po zamordowaniu Gedaliasza, gdy nikt jeszcze o tym nie wiedział, [5] »do Mispy nadciągali ludzie z Sychem, z Szilo i z Samarii. Było ich osiemdziesięciu. Szli ze zgolonymi brodami, w podartych szatach i z ciętymi ranami na ciele. Nieśli ofiary z pokarmów i kadzidła. Chcieli je złożyć w świątyni PANA. [6] »Wtedy z Mispy wyszedł im naprzeciw Ismael, syn Netaniasza. Stąpał ciężko i płakał. A kiedy do nich doszedł, powiedział: Chodźcie do Gedaliasza, syna Achikama! [7] »Ale gdy znaleźli się w środku miasta, Ismael, syn Netaniasza, a z nim jego ludzie, rzucili się na nich i zaczęli ich zabijać. Zwłoki zabitych wrzucali do cysterny. [8] »Znalazło się jednak wśród napadniętych dziesięciu ludzi, którzy prosili Ismaela: Nie zabijaj nas! Mamy ukryte w polu cenne zapasy: pszenicę, jęczmień, oliwę i miód. To go powstrzymało. Nie zabił ich tak jak ich pobratymców. [9] »A cysterna, do której Ismael wrzucił wszystkie zwłoki mężczyzn pomordowanych z powodu Gedaliasza, była tą samą cysterną, którą wykuł król Asa w czasie wojny z Baszą, królem Izraela. To właśnie ją napełnił Ismael, syn Netaniasza, zabitymi. [10] »Następnie Ismael uprowadził całą resztę ludu przebywającego w Mispie, w tym córki królewskie oraz tych wszystkich, których Nebuzaradan, dowódca straży przybocznej, pozostawił w Mispie pod nadzorem Gedaliasza, syna Achikama. Ich właśnie uprowadził Ismael, syn Netaniasza, i z nimi planował przedostać się do Ammonitów. [11] »Wieść o okropnościach Ismaela, syna Netaniasza, dotarła jednak do Jochanana, syna Kareacha, i do pozostałych skupionych przy nim dowódców wojskowych. [12] »Zebrali oni zatem swoich ludzi i wyruszyli do walki z Ismaelem, synem Netaniasza. Dopadli go przy wielkim Stawie Gibeońskim. [13] »Gdy uprowadzeni przez Ismaela ludzie zobaczyli Jochanana, syna Kareacha, a z nim pozostałych dowódców, ucieszyli się! [14] »Wyrwali się oni spod kontroli Ismaela - wszyscy uprowadzeni przez niego z Mispy - i skierowali się w stronę Jochanana, syna Kareacha. [15] »Jednak Ismaelowi, synowi Netaniasza, oraz ośmiu towarzyszącym mu ludziom udało się zbiec przed Jochananem i przedostać do Ammonitów. [16] »Tymczasem Jochanan, syn Kareacha, i pozostali dowódcy wojskowi zebrali całą resztę ludności uprowadzoną z Mispy po zamordowaniu Gedaliasza, syna Achikama, i uwolnioną od Ismaela, syna Netaniasza, a wśród nich mężczyzn, wojowników, kobiety, dzieci i eunuchów - wszystkich, których zaciągnął on do Gibeonu -  [17] »i wyruszyli z powrotem. Po drodze jednak zatrzymali się w gospodzie Kimhama, położonej w pobliżu Betlejem. Zamierzali bowiem udać się do Egiptu. [18] »Obawiali się, że Chaldejczycy zemszczą się na nich za to, że Ismael, syn Netaniasza, zamordował Gedaliasza, syna Achikama, którego król Babilonu ustanowił namiestnikiem w ich kraju. 
«  Księga Jeremiasza 40 Księga Jeremiasza 41 Księga Jeremiasza 42  »


 Źródło tekstu: Stare i Nowe Przymierze dla programu E-SwordOpis prezentowanego tekstu: Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład z języka hebrajskiego, aramejskiego i greckiego. Wydanie 1. Ewangeliczny Instytut Biblijny. Poznań 2016. Tekst publikowany za zgodą Wydawcy (zgoda z dnia 20.12.2017 r.).