Teksty » Biblia to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza » Ewangelia Łukasza » Rozdział 20
«  Ewangelia Łukasza 19 Ewangelia Łukasza 20 Ewangelia Łukasza 21  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »Pewnego dnia, gdy Jezus nauczał lud w świątyni i ogłaszał mu dobrą nowinę, stanęli przy Nim arcykapłani, znawcy Prawa oraz starsi [2] »i zwrócili się do Niego z pytaniem: Powiedz nam, jakim prawem dokonujesz tych rzeczy? Kim jest ten, kto dał Ci tę władzę? [3] »Jezus odpowiedział: Zapytam was i Ja o pewną rzecz. Odpowiedzcie Mi: [4] »Czy Jan chrzcił ludzi na polecenie nieba, czy też była to rzecz ludzka? [5] »Wówczas zaczęli się naradzać między sobą: Jeśli powiemy: Na polecenie nieba, to zapyta: Dlaczego mu nie uwierzyliście? [6] »Jeśli natomiast powiemy, że był to pomysł ludzki, cały lud nas ukamienuje, bo uważa Jana za proroka. [7] »Odpowiedzieli zatem: Nie wiemy. [8] »Wtedy Jezus powiedział: Więc Ja też wam nie powiem, jakim prawem dokonuję tych rzeczy. [9] »Zaczął też opowiadać ludowi taką przypowieść: Pewien człowiek zasadził winnicę, wydzierżawił ją rolnikom i wyjechał na dłuższy czas. [10] »W okresie winobrania posłał do nich sługę, aby odebrał ustaloną należność za dzierżawę. Rolnicy jednak pobili go i odesłali z niczym. [11] »Posłał więc do nich innego sługę. Oni jednak i tego pobili, znieważyli i odesłali z niczym. [12] »Potem posłał jeszcze trzeciego. Oni zaś tego również poranili i wyrzucili. [13] »Wtedy zastanowił się pan winnicy: Co mam zrobić? Wyślę mojego ukochanego syna, może jego uszanują. [14] »Gdy rolnicy zobaczyli go, zaczęli naradzać się między sobą: To jest dziedzic, zabijmy go, aby dziedzictwo stało się nasze. [15] »Wyrzucili go zatem z winnicy i zabili. Co więc zrobi z nimi pan winnicy? [16] »Przyjdzie i wybije tych rolników, a winnicę przekaże innym. Gdy to usłyszeli, powiedzieli: Nigdy tak się nie stanie! [17] »On jednak utkwił w nich wzrok i powiedział: Cóż więc znaczą słowa: Kamień, który budujący uznali za nieprzydatny, ten właśnie stał się kamieniem węgielnym[18] »Każdy, kto potknie się o ten kamień, rozbije się, a na kogo on spadnie, zmiażdży go. [19] »W tym momencie znawcy Prawa i arcykapłani chcieli Go schwytać, zrozumieli bowiem, że przypowieść tę skierował przeciwko nim. Bali się jednak ludu. [20] »Chcąc wiedzieć o każdym posunięciu Jezusa, wysłali za Nim szpiegów. Ci udawali sprawiedliwych, ale właściwie czyhali na jakąś Jego wypowiedź, która pozwoliłaby im oskarżyć Go wobec władz i postawić przed sądem. [21] »Zadali Mu więc takie pytanie: Nauczycielu, wiemy, że dobrze mówisz i dobrze nauczasz; nie kierujesz się pozorami, ale zgodnie z prawdą wyjaśniasz, jak postępować według woli Bożej. [22] »Powiedz: Czy wolno nam płacić podatek cesarzowi, czy nie? [23] »Jezus jednak przejrzał ich podstęp i powiedział do nich: [24] »Pokażcie mi denara. Czyją nosi podobiznę i napis? Cesarza - odpowiedzieli. [25] »On im na to: W takim razie oddajcie to, co cesarskie, cesarzowi, a to, co Boże - Bogu. [26] »I nie byli w stanie przyłapać Go wobec ludu na żadnym słowie; zdumieni zaś Jego odpowiedzią, zamilkli. [27] »Potem podeszli do Jezusa jacyś saduceusze. Utrzymują oni, że nie ma zmartwychwstania, stąd zadali Mu takie pytanie: [28] »Nauczycielu, Mojżesz polecił nam w Prawie, że jeśliby jakiś człowiek miał żonę i umarł bezpotomnie, to jego brat pojmie tę kobietę, aby zapewnić potomstwo zmarłemu[29] »Otóż było siedmiu braci. Pierwszy poślubił żonę i umarł bezpotomnie. [30] »Podobnie było z drugim, [31] »trzecim i ze wszystkimi siedmioma - umarli, nie pozostawiając potomka. [32] »W końcu zmarła i kobieta. [33] »Żoną którego z nich będzie przy zmartwychwstaniu? Bo przecież należała do wszystkich siedmiu. [34] »Wtedy Jezus im powiedział: Ludzie tego wieku żenią się i wychodzą za mąż, [35] »lecz ci, którzy zostali uznani za godnych dostąpienia przyszłego wieku oraz zmartwychwstania, nie będą się ani żenić, ani wychodzić za mąż. [36] »Będą oni równi aniołom, nie będą już umierali, a jako zmartwychwstali będą synami Boga. [37] »To natomiast, że umarli zmartwychwstają, zaznaczył i sam Mojżesz, gdy przy płonącym krzaku nazwał Pana Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba[38] »Bóg nie jest więc Bogiem umarłych, ale żywych, gdyż dla Niego wszyscy żyją. [39] »W odpowiedzi na te słowa niektórzy znawcy Prawa stwierdzili: Nauczycielu, dobrze powiedziałeś. [40] »I już o nic nie śmieli Go pytać. [41] »Za to Jezus zadał im pytanie: Dlaczego mówi się, że Chrystus jest synem Dawida? [42] »Przecież sam Dawid stwierdza w Księdze Psalmów: Pan oświadczył memu Panu: Usiądź po mojej prawicy, [43] »aż położę Twoich wrogów jako podnóżek dla Twoich stóp! [44] »A zatem Dawid nazywa Go Panem, więc jak może On być jego synem? [45] »Gdy cały lud Go słuchał, Jezus powiedział do swoich uczniów: [46] »Strzeżcie się znawców Prawa, którzy chętnie paradują w długich szatach, lubią być publicznie witani, zajmować honorowe krzesła na nabożeństwach i przednie miejsca na ucztach, [47] »którzy rujnują domy wdów i dla pozoru długo się modlą - ci otrzymają surowszy wyrok. 
«  Ewangelia Łukasza 19 Ewangelia Łukasza 20 Ewangelia Łukasza 21  »


 Źródło tekstu: Stare i Nowe Przymierze dla programu E-SwordOpis prezentowanego tekstu: Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład z języka hebrajskiego, aramejskiego i greckiego. Wydanie 1. Ewangeliczny Instytut Biblijny. Poznań 2016. Tekst publikowany za zgodą Wydawcy (zgoda z dnia 20.12.2017 r.).