Teksty » Ks. Eugeniusz Dąbrowski - Nowy Testament z Wulgaty » Dzieje Apostolskie » Rozdział 26
«  Dzieje Apostolskie 25 Dzieje Apostolskie 26 Dzieje Apostolskie 27  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Ukryj oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii
[1] »Agryppa tedy rzekł do Pawła: Wolno ci mówić w swej obronie. Wówczas Paweł wyciągnąwszy rękę począł przemawiać w swej sprawie: [2] »Za szczęśliwego się poczytam, królu Agryppo, że przed tobą mam się dzisiaj bronić w sprawie tego wszystkiego, o co mnie oskarżają Żydzi. [3] »I to tym bardziej, że ty znasz wszystkie zwyczaje i spory żydowskie. Dlatego proszę cię, abyś cierpliwie posłuchać mię raczył. [4] »Wszystkim Żydom wiadomo, że życie moje w latach młodości spędziłem od początku wśród narodu mojego w Jerozolimie. [5] »Znają mię oni od dawna (jeśliby tylko zaświadczyć chcieli), że według zasad najsurowszej sekty religii naszej żyłem jako faryzeusz. [6] »A teraz z powodu nadziei w spełnienie obietnicy danej przez Boga ojcom naszym stoję oto przed sądem. [7] »Spełnienia tego spodziewa się dostąpić dwanaście naszych pokoleń, dniem i nocą służąc Bogu. Z powodu tej nadziei jestem oskarżony przez Żydów, o królu. [8] »Dlaczego za rzecz do wiary niepodobną uważacie, że Bóg wskrzesza zmarłych? [9] »I mnie samemu zaiste zdawało się, że powinienem wiele czynić przeciw imieniu Jezusa Nazareńskiego. [10] »Co też i czyniłem w Jerozolimie, i gdym otrzymał władzę od przedniejszych kapłanów, wielu świętych wtrącałem do więzienia, a gdy ich miano skazywać na śmierć, dawałem na to moją zgodę. [11] »I często po wszystkich synagogach udręką zmuszałem ich do bluźnierstwa, a popadając w coraz większy szał prześladowałem ich nawet po miastach ościennych. [12] »I gdym w tych sprawach zdążał do Damaszku z władzą i zezwoleniem przedniejszych kapłanów, [13] »w południe, w ciągu drogi — o królu — ujrzałem światło z nieba, jaśniejsze nad blask słoneczny, które oświeciło mnie i tych, co ze mną byli. [14] »I gdyśmy wszyscy upadli na ziemię, usłyszałem głos mówiący do mnie w języku hebrajskim: Szawle, Szawle, czemu mię prześladujesz? Trudno ci wierzgać przeciw ościeniowi. [15] »A jam rzekł: Kim jesteś, Panie? Pan zaś powiedział: Jam jest Jezus, którego ty prześladujesz. [16] »Ale podnieś się i stań na nogi, albowiem na to ci się ukazałem, abym cię ustanowił sługą i świadkiem tego, coś widział, i tego, co ci objawię. [17] »Wyrwałem cię z tego ludu i spośród pogan, do których cię teraz posyłam [18] »dla otworzenia im oczu, aby nawrócili się z ciemności do światła i z mocy szatańskiej do Boga, aby dostąpili odpuszczenia grzechów, a przez wiarę we mnie współudziału ze świętymi. [19] »Toteż, królu Agryppo, nie byłem nieposłuszny widzeniu z nieba, [20] »ale naprzód tym, którzy są w Damaszku i w Jerozolimie, a następnie całej krainie judzkiej i poganom głosiłem, aby czynili pokutę i nawracali się do Boga przez uczynki, jakich wymaga pokuta. [21] »Z tej to przyczyny pojmali mię Żydzi, gdym był w świątyni, i usiłowali zamordować. [22] »Ale wsparty pomocą Bożą, ostałem się po dzień dzisiejszy, dając świadectwo małym i wielkim i nic nie mówiąc ponad to, co zapowiadali Prorocy i Mojżesz: [23] »że Chrystus ma cierpieć i że będzie pierwszym, który po zmartwychwstaniu będzie zwiastował światło narodowi i poganom. [24] »A gdy on to mówił ku swojej obronie, Festus zawołał głosem donośnym: Szalejesz, Pawle, wielka nauka przywodzi cię do szaleństwa. [25] »Nie szaleję — odrzekł Paweł — dostojny Festusie, ale wypowiadam słowa prawdy i rozwagi. [26] »Wie bowiem o tym król, do którego śmiało przemawiam, bo jestem przekonany, że nic z tego nie jest mu tajne. Bo też nic z tych rzeczy w zakątku się nie działo. [27] »Czy wierzysz, królu Agryppo, Prorokom? Ja wiem, że wierzysz. [28] »Na to Agryppa do Pawła: Niebawem namówisz mnie, żebym został chrześcijaninem. [29] »A Paweł odrzekł: Proszę Boga gorąco, aby czy to niebawem, czy po długim czasie nie tylko ty, ale i wszyscy, którzy mię słuchają, stali się takimi, jakim i ja jestem, z wyjątkiem tych więzów. [30] »I powstał król, namiestnik i Berenika, i ci, co brali udział w posiedzeniu. [31] »A gdy odeszli, naradzali się między sobą mówiąc: Nic godnego śmierci lub więzienia człowiek ten nie uczynił. [32] »Agryppa zaś rzekł do Festusa: Można by było uwolnić tego człowieka, gdyby się nie był odwołał do cesarza. 
«  Dzieje Apostolskie 25 Dzieje Apostolskie 26 Dzieje Apostolskie 27  »


 Opis prezentowanego tekstu: Pismo Święte Nowego Testamentu,wstęp, nowy przekład z Wulgaty, komentarz przez ks. Eugeniusza Dąbrowskiego - doktora świętej teologii; doktora nauk biblijnych. Księgarnia św. Wojciecha 1973. Poznań Warszawa Lublin. Wydanie 18. XLIII, 1024 s., [3] k. tabl.; il., mapy; 18 cm. Druk. RSW "Prasa - Książka - Ruch" Zakłady Graficzne w Bydgoszczy. Druk ukończono we wrześniu 1973 r. Ostatnie wydanie całego Nowego Testamentu. Tekst zamieszczony za zgodą Wydawnictwa Święty Wojciech [zgoda z dn. 2017.03.17]. Opracowanie tekstu: BibliePolskie.pl