Teksty » Nowy Testament - Szymon Budny » Ewangelia Łukasza » Rozdział 7
«  Ewangelia Łukasza 6 Ewangelia Łukasza 7 Ewangelia Łukasza 8  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Ukryj oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii
[1] »A Gdy skończył wszytkie słowa do uszu ludu, wszedł do Kapernauma. [2] »Setnika lepak niektórego sługa źle się mając, miał skonać, który był jemu ważny. [3] »Usłyszawszy przeto o Jesusie posłał k niemu starsze Judskie, prosząc go, żeby przyszedszy uzdrowił sługę jego. [4] »A oni przyszedszy ku Jesusowi, prosili go pilno mówiąc: Iż dostojen jest (abyś) to jemu uczynił. [5] »Miłuje bo naród nasz i szkołę on zbudował nam. [6] »A (tak) Jesus szedł z nimi. A gdy już niedaleko był od domu (jego,) posłał k niemu setnik przyjacioły, mówiąc jemu: Panie, nie pracuj się. Bo nie jestem godzien, abyś pod dach mój wszedł. [7] »Przeto i za niedostojnego miałem się k tobie przyść, ale rzecz słowem, a zleczon będzie sługa mój. [8] »Bo i ja człowiek jestem pod władzą postawiony, mając pod sobą żołnierze. A mówię temu idź, a idzie. A drugiemu, przydź i przychodzi. A niewolnikowi mojemu: uczyń to, i czyni. [9] »A usłyszawszy to Jesus, zadziwował się. A obróciwszy się, (do) idącego za sobą tłumu, rzekł: Mówię wam, ani w Izraelu tak wiele wiary nie nalazłem. [10] »A wróciwszy się do domu posłańcy, naleźli niemocnego sługę zdrowego. [11] »I było potym, szedł do miasta nazwanego Nain. A z nim szli uczniowie jego, i tłum mnogi. [12] »A skoro przybliżył się k bronie miejsckiej, a oto wyniesion umarły, syn jednorodny matki swej, a ta była wdowa, a tłum (z) miasta wielka (był) znią. [13] »I ujrzawszy ją Pan, rozżalił się nad nią, i rzekł jej: Nie płacz. [14] »A przyszedszy dotknął się trunny, oni lepak którzy nieśli stanęli, i rzekł: młodzieńcze tobie mówię, wstań. [15] »I siadł martwy, i naczął mówić. I dał go matce jego. [16] »Wzięła lepak bojaźń wszytki, i sławili Boga mówiąc: Iż prorok wielki powstał między nami, a iż nawiedził Bóg lud swój. [17] »I wyszła rzecz ta na wszytkę Judską (ziemię) o niem, i na wszytkę okolicę. [18] »I powiedzieli Johanowi uczniowie jego o wszem tem. I przyzwawszy dwu niektórych uczniów swych Johan, [19] »I posłał ku Jesusowi mówiąc: Ty(li) jesteś przychodzący, albo inszego czekamy? [20] »A przyszedszy k niemu mężowie, rzekli: Johan ponurzyciel posłał nas k tobie, mówiąc: Ty jesteś który idziesz, albo inego czekamy? [21] »W onej lepak godzinie zleczył mnogie od chorób i biczów, i duchów złych, (i) ślepym mnogim darował wzrok. [22] »A odpowidając Jesus rzekł im: Szedszy opowiedzcie Johanowi, coście widzieli i słyszeli, iż ślepi przeglądają, chromi chodzą, trędowaci oczyściają się, głuszy słyszą, martwi powstają, ubodzy Ewanielion przyjmują. [23] »A błogi jest, ktoby się nie obraził o mię. [24] »A gdy odeszli posłowie Johanowi, począł mówić ku tłumom o Johanie: Czegoście wyszli do pustynie napatrzyć się? Trzcinyli od wiatru chwiejącej się? [25] »Ale czegoście wyszli widzieć? Człowieka w miękkie odzienia obleczonego? Oto którzy w odzieniu kosztownem i w roskoszach bywają, na królewskich pałacach są. [26] »Ale czegoście wyszli widzieć? Prorokali? Tak mówię wam, i obficiej niż proroka. [27] »Ten jest o którem napisano: Oto ja posyłam posła mego przed obliczem twoim, który zgotuje drogę twoję przed tobą. [28] »Mówię bo wam, więtszy między urodzonemi z niewiast prorok, nad Johana ponurzyciela żaden nie jest. Lecz mniejszy w królestwie Bożem, więtszy nadeń jest. [29] »A wszytek lud usłyszawszy i celnicy, usprawiedliwili Boga ponurzeni ponurzeniem Johanowem. [30] »Faryzeuszowie lepak i zakonnicy radę Bożą odrzucili przeciw sobie, nie ponurzeni od niego. [31] »(Rzekł lepak pan:) Komu przeto przypodobam ludzie rodu tego, a komu są podobni? [32] »Podobni są pacholętam na targu siedzącym, i do siebie wołającym, i mówiącym: Piskaliśmy wam, a nie skakaliście. Narzekaliśmy, a nie płakaliście. [33] »Przyszedł bo Johan ponurzyciel, ani chleba jedzący, ani wina pijący, a mówicie, czarta ma. [34] »Przyszedł syn człowieczy, jedzący i pijący, a mówicie: Oto człowiek żarłok i winopijca, celnikom przyjaciel i grzesznikom. [35] »I usprawiedliwiona jest mądrość od dzieci swoich wszytkich. [36] »Prosił go lepak niektóry z Faryzeuszów, aby jadł z nim, i wszedszy do domu Faryzeuszowego usiadł. [37] »A oto niewiasta w mieście, która była grzesznica, dowiedziawszy się, iż siedział w domu Faryzeuszowem, przyniozszy alabastr olejku. [38] »I stanąwszy u nóg jego z tyłu, poczęła maczać nogi jego łzami, i włosami głowy swej ocierała, i całowała nogi jego, i mazała olejkiem. [39] »A ujrzawszy Faryzeusz, który go był wezwał, rzekł w sobie mówiąc: Ten jeśliby był prorok, wiedziałby która i jaka jest niewiasta, która się go dotyka, iż grzeszna jest. [40] »A odpowiedając Jesus, rzekł k niemu: Symonie, mam tobie nieco rzec. A on rzekł: uczycielu rzecz. [41] »Dwa dłużnicy byli u niektórego lichwnika, jeden był dłużen denarzów pięć set, a drugi pięćdziesiąt. [42] »Ci gdy nie mieli czym płacić, obiema podarował. Kto przeto znich (powiedz) więcej go umiłuje? [43] »A odpowiedając Symon rzekł: mniemam, iż któremu więcej podarował. On rzekł jemu: Prawieś osądził. [44] »A obróciwszy się k niewieście, Symonowi rzekł: Widzisz tę niewiastę? Wszedłem do twego domu, wody na nogi moje nie dałeś, ta lepak łzami zmaczała mi nogi, i włosami swemi utarła. [45] »Pocałowania nie dałeś mi, lecz ta jakożem wszedł nieprzestała mi nóg całować. [46] »Oliwą głowy mojej niepomazałeś, ta lepak olejkiem pomazała mi nogi. [47] »Dla tego mówię tobie. Odpuszczone są jej grzechy mnogie, iż umiłowała wiele. Komu lepak mało odpuszczają, mało miłuje. [48] »Rzekł lepak jej: odpuszczone są tobie grzechy. [49] »I poczęli społem siedzący mówić w sobie. Kto to jest, który i grzechy odpuszcza? [50] »I rzekł k niewieście: Wiara twoja uzdrowiła cię, idź w pokoju. 
«  Ewangelia Łukasza 6 Ewangelia Łukasza 7 Ewangelia Łukasza 8  »


 Źródło tekstu: Chomikuj.pl - marekkow144Opis prezentowanego tekstu: Nowy Testament znowu przełożony / a na wielu mieyscach za pewnemi dowodami odprzysad przez Simona Budnego ocżyśćiony / y krotkiemi przypiskami po kraioch obiaśniony. Przydane też są na końcu tegoż dostatecżnieysze przypiski / ktore każdey iak miarz odmiany przyczyny ukazuią, Łosk, [Daniel z Łęczycy], nakł. J. Kiszka, 1574, 8°. Transkrypcja typu "B": an.esword i marekkow144. Tekst zamieszczony za zgodą autorów transkrypcji (zgody odpowiednio z dn. 2018.03.13 i 2018.02.28).