Teksty » Izaak Cylkow - Przekłady Starego Testamentu » Księga Hioba » Rozdział 20
«  Księga Hioba 19 Księga Hioba 20 Księga Hioba 21  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »Zatem odparł Cofar z Naamy, i rzekł: [2] »Właśnie dlatego znaglają mnie znowu myśli moje, i dlatego wzburzonym się czuję. [3] »Naganę mnie hańbiącą słyszałem, a wiatr niezrozumiały dla mnie odpowiedział mi. [4] »Izali nie znasz tej prawdy odwiecznej, (znanej) od chwili ustanowienia człowieka na ziemi. [5] »Że tryumf niegodziwych krótkotrwały jest, a radość szalbierzy tylko chwilową? [6] »Choćby wzniosła się ku niebu hardość jego, a sięgała głowa jego obłoków. [7] »Wszakże jako mierzwa jego zginie na wieki, a ci którzy go widzieli zapytają się: gdzież się podział? [8] »Niby sen ulatuje a nie znajdują go, a spłoszonym zostaje niby widziadło nocne. [9] »Oko, które go oglądało nie (ujrzy) go więcej, a nie obaczy go już nigdy miejsce jego. [10] »Dzieci jego muszą krzywdzonych zaspakajać, a ręce jego zwrócić co wydarł. [11] »Choć członki jego młodzieńczej siły pełne, to musi ona jednak w prochu z nim spocząć. [12] »Choć słodkiem jest zło ustom jego, a chowa je pod językiem swoim. [13] »Choć je pielęgnuje a nie wypuszcza, a trzyma na podniebieniu swojem. [14] »To odmienia się jednak pokarm w jego trzewach, w żółć jaszczurczą w jego wnętrzu. [15] »Bogactwa pochłonął, ale musi je znowu zrzucić, - z żywota jego wyżenie je Bóg. [16] »Jad jaszczurczy wessał, uśmierca go żądło gadów syczących. [17] »Nie rozkoszować mu się widokiem potoków, ani rozlewających się strumieni miodu i śmietanki. [18] »Wydać musi pracę cudzą, a nie zażyje jej, ilekolwiekby nie nabył dóbr, nie ucieszy się niemi. [19] »Albowiem gnębił a opuszczał biednych, zagarnął dom, którego nie zbudował. [20] »Zaprawdę, nie zaznawał pokoju w łonie swojem, dlatego też ze skarbów swych nic nie uchroni. [21] »Nic nie uszło pożądliwości jego, przeto niema trwałości jego dobro. [22] »W pełni dostatku swego gnębi się, cała moc strapienia spada nań. [23] »Aby mu stało na napełnienie żywota swego, spuszcza nań żar gniewu swojego, a zrasza go (siarczystą) wilgocią swoją. [24] »Choć schroni się przed zbroją żelazną, przebije go grot z kruszcu. [25] »Wyciąga go a wychodzi z grzbietu, a iskrząca się stal z żółci jego; uchodzi a postrachy na nim. [26] »Wszystek mrok zasadził się na skarby jego, pożera go ogień nie rozniecony (przez ludzi); strawia szczątki w namiocie jego. [27] »Odsłaniają niebiosa jego winę, a ziemia powstaje przeciw niemu. [28] »Uwięziony będzie plon domu jego; rozpływającą się on wodą w dzień gniewu Jego. [29] »Oto udział niegodziwego od Boga, i dziedzictwo naznaczone mu od Wszechmocnego. 
«  Księga Hioba 19 Księga Hioba 20 Księga Hioba 21  »


 Źródło tekstu: Tekst opracowany na podstawie skanów prezentowanych na BibliePolskie.plOpis prezentowanego tekstu: Tekst polski z 13 tomów wydań przekładów ksiąg Starego Testamentu dokonanego przez rabina Izaaka Cylkowa na przełomie XIX/XX wieku. Z ksiąg Starego Testamentu brakuje tylko przekładu ksiąg Kronik, Ezdrasza, Nehemiasza i Daniela (albo Cylkow nie zdążył ich przełożyć, albo rękopisy tłumaczenia zaginęły).