Teksty » Izaak Cylkow - Przekłady Starego Testamentu » 1 Księga Samuela » Rozdział 25
«  1 Księga Samuela 24 1 Księga Samuela 25 1 Księga Samuela 26  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Każdy werset od nowej liniiUkryj numery wersetów
[1] »I umarł Samuel. Zebrawszy się tedy wszyscy Izraelici, opłakiwali go i pochowali przy domu jego w Rama. Dawid zaś powstał i zstąpił do puszczy Paran. [2] »A był niejaki mąż w Maon, mający dobytek swój w Karmelu. Był to człowiek zamożny bardzo; posiadał trzy tysiące owiec i tysiąc kóz. Zajęty był właśnie strzyżą owiec swych w Karmelu. [3] »Imię męża tego Nabal, a imię żony jego Abigail. Była to kobieta wysoce roztropna i pięknej postawy, mąż przeciwnie nieużyty i niecnych postępków; był on zaś z rodu Kalebijczykiem. [4] »Gdy tedy usłyszał Dawid na puszczy, że strzyże Nabal owce swoje, [5] »Wysłał Dawid dziesięciu pachołków, i rzekł Dawid do owych pachołków: Wstąpcie do Karmelu, a zajdźcie do Nabala, a pozdrówcie go w imieniu mojem, [6] »I oświadczcie: Obyś tak życie zachował, a otaczała pomyślność ciebie, i pomyślność dom twój, i pomyślność wszystko, co do ciebie należy! [7] »Właśnie słyszałem, że odbywa się strzyż u ciebie; otóż przebywali pasterze twoi z nami, nie wyrządziliśmy im krzywdy, a nie zginęło im nic dopóki przebywali w Karmelu. [8] »Zapytaj pachołków twoich, a powiedzą ci; niechaj tedy znajdą pachołki nasze łaskę w oczach twoich, przybyliśmy wszak na dzień świąteczny! Chciej użyczyć sługom twoim i synowi twemu Dawidowi, co ci popadnie pod rękę. [9] »Przybyli tedy pachołki Dawida i powtórzyli Nabalowi wszystkie te słowa w imieniu Dawida, i czekali. [10] »Odpowiedział jednak Nabal sługom Dawida, i rzekł: Kto to Dawid? a kto syn Iszaja? W obecnym czasie dużo jest sług, którzy wyrywają się od pana swojego! [11] »Miałżebym wziąć chleb mój, i wodę moją, i mięso moje, które zarznąłem dla postrzygaczy moich, i oddać ludziom, o których nawet nie wiem zkąd są? [12] »Zwrócili się tedy pachołki Dawida w drogę swą, a powróciwszy opowiedzieli mu stosownie do wszystkich słów tych. [13] »I rzekł Dawid do ludzi swoich: Przypaszcie każdy miecz swój! I przypasał każdy miecz swój. Przypasał też i Dawid miecz swój, i wyruszyło za Dawidem około czterystu ludzi; dwustu zaś pozostało przy jukach. [14] »Tymczasem doniósł jeden z pachołków Abigaile, żonie Nabala: Oto przysłał Dawid posłańców z puszczy, aby pozdrowić pana naszego, ale sfukał on ich. [15] »Ludzie jednak ci dobrzy byli dla nas bardzo; nie zostaliśmy skrzywdzeni, ani zginęło nam nic, dopókiśmy przestawali z nimi, przebywając na polu. [16] »Murem byli wokoło nas, zarówno w nocy jak we dnie, dopókiśmy bawili przy nich pasąc trzodę. [17] »Teraz przeto rozważ a zobacz co ci czynić należy, albowiem postanowiona już zaguba na pana naszego i na cały dom jego; on sam jednak za niecnym jest, aby można pomówić z nim. [18] »Uwinęła się tedy Abigail i wzięła dwieście chlebów, i dwie łagwie wina, i pięcioro owiec przyrządzonych, i pięć miar prażma, i sto wiązek rodzynków, i dwieście ciast figowych, i objuczyła tem osły. [19] »Poczem rzekła do pachołków swoich: Wyruszcie przedemną, a ja oto podążę za wami; mężowi jednak swemu, Nabalowi, nie mówiła nic. [20] »Gdy tak jadąc na ośle zjeżdżała w głębię góry, a oto zstępował właśnie Dawid i ludzie jego naprzeciw niej, tak że spotkała ich. [21] »Dawid zaś był rzekł: Darmom tylko strzegł całego dobytku tego na puszczy, tak że nie zginęło nic z tego co posiadał, bo odpłacił mi złem za dobre. [22] »Tak niechaj Bóg uczyni wrogom Dawida odtąd i nadal, jeśli do brzasku rannego zostawię z wszystkiego co doń należy, choćby jednego co ścianę moczy! [23] »Gdy spostrzegła Abigail Dawida, zsiadła szybko z osła i rzuciła się przed obliczem Dawida na twarz swoją, i ukorzyła się ku ziemi. [24] »Rzuciwszy się tedy do nóg jego, rzekła: Na mnie panie niechaj będzie wina! Niechajże przemówi służebnica twoja w uszy twoje, a wysłuchaj słów służebnicy twojej! [25] »Niechaj nie zwróci pan mój uwagi swej na człowieka tego niecnego, na Nabala, bo jako imię jego, tak i on: Nabal się nazywa, a niecności jest pełen; ja zaś, służebnica twoja, nie widziałam pachołków pana mojego, których wysłałeś. [26] »Otóż panie mój, żyw Wiekuisty i żywa dusza twoja, którego powstrzymał Wiekuisty, abyś nie dopuścił się rozlewu krwi, i aby ci dopomogła własna ręka twoja, otóż niechajby do Nabala podobni byli wrogowie twoi i wszyscy pragnący krzywdy pana mojego. [27] »Ale teraz dar ten, który przyniosła służebnica twoja panu mojemu, niechaj oddany będzie pachołkom, postępującym w ślad za panem moim. [28] »Odpuść, proszę, winę służebnicy twojej; albowiem nie omieszka Wiekuisty wznieść domu trwałego dla pana mego, ponieważ stacza pan mój walki Wiekuistego, a nieszczęście nie spotka cię po wszystkie dni twoje. [29] »A gdy powstaną ludzie, aby cię prześladować i czyhać na życie twoje, niechaj dusza pana mojego zawiązana będzie w wiązance żyjących przy Wiekuistym, Bogu twoim, życie zaś wrogów twoich niechaj je rzuci z samego środka wydrążenia procy. [30] »A gdy spełni Wiekuisty na panu moim wszystko owo dobro, które wyrzekł o tobie, a ustanowi cię księciem nad Izraelem; [31] »Tedy nie będzie ci to urazą ani wyrzutem serca dla pana mojego, że wylał krew niewinną, i że sam sobie dopomógł. A gdy wyświadczy Wiekuisty dobro panu mojemu, wspomnisz tedy o służebnicy twojej. [32] »I rzekł Dawid do Abigail: Błogosławiony Wiekuisty, Bóg Izraela, który cię wysłał dzisiaj na spotkanie moje, [33] »I błogosławiona roztropność twoja, błogosławiona też ty sama, któraś powstrzymała mnie dzisiaj, abym nie dopuścił się rozlewu krwi, a nie wspomogła mnie własna ręka moja. [34] »Ale żyw Wiekuisty, który mnie powstrzymał, abym ci zło wyrządził, że gdybyś nie była pospieszyła i przybyła na spotkanie moje, tedy nie pozostałby Nabalowi do brzasku rannego nikt, coby ścianę moczył. [35] »Poczem przyjął Dawid z ręki jej co mu przyniosła, do niej samej zaś rzekł: Zajdź w pokoju, do domu twego. Patrz, wysłuchałem głosu twojego, a uwzględniłem oblicze twoje! [36] »I tak wróciła Abigail do Nabala, a oto wyprawiał właśnie ucztę w domu swoim, na wzór uczty królewskiej, było, też serce Nabala radośnie usposobione, a pijany był nadmiernie, przeto nie nadmieniła mu o najmniejszej rzeczy do brzasku rannego. [37] »I stało się zrana, gdy wytrzeźwił się Nabal z wina, że opowiedziała mu żona jego o całej tej sprawie, i zmarło serce jego w nim i obrócił się niby w głaz. [38] »Po upływie zaś około dziesięciu dni, poraził Wiekuisty Nabala, tak że umarł. [39] »Gdy tedy usłyszał Dawid, że umarł Nabal, zawołał: Błogosławiony Wiekuisty, który się pomścił obelgi mojej nad Nabalem, sługę zaś swego powstrzymał od złego, podczas gdy obrócił Wiekuisty niecność Nabala na głowę jego! Poczem posłał Dawid, by starać się o Abigail, i by ją pojąć mógł za żonę. [40] »I tak przybyli słudzy Dawida do Abigail, do Karmelu, by starać się o nią, mówiąc: Wysłał nas do ciebie Dawid, aby cię zabrać dlań za żonę. [41] »Wstała tedy i rzuciła się twarzą ku ziemi, i rzekła: Oto uważa się służebnica twoja za niewolnicę, gotową umyć stopy sług pana mojego. [42] »I wstała Abigail śpiesznie i wsiadła na osła, wraz z pięcią dziewicami, które tworzyły orszak jej, i udała się z wysłańcami Dawida, i stała się jego żoną. [43] »Pojął też Dawid Achinoamę z Izreel; i tak stały się obie żonami jego. [44] »Saul zaś oddał był Michalę, córkę swoją, żonę Dawida, Paltiemu, synowi Laisza z Gallim. 
«  1 Księga Samuela 24 1 Księga Samuela 25 1 Księga Samuela 26  »


 Źródło tekstu: Tekst opracowany na podstawie skanów prezentowanych na BibliePolskie.plOpis prezentowanego tekstu: Tekst polski z 13 tomów wydań przekładów ksiąg Starego Testamentu dokonanego przez rabina Izaaka Cylkowa na przełomie XIX/XX wieku. Z ksiąg Starego Testamentu brakuje tylko przekładu ksiąg Kronik, Ezdrasza, Nehemiasza i Daniela (albo Cylkow nie zdążył ich przełożyć, albo rękopisy tłumaczenia zaginęły).