Teksty » Przekład toruński Nowego Przymierza » Ewangelia Łukasza » Rozdział 22
«  Ewangelia Łukasza 21 Ewangelia Łukasza 22 Ewangelia Łukasza 23  »
Kliknij na numerze wersetu, aby zobaczyć porównanie tłumaczeń
 
Pokaż oryg. numery wersetówUkryj numery wersetówKażdy werset od nowej linii
[1] »A zbliżało się święto Przaśników, zwane Paschą. [2] »A bojąc się ludu, arcykapłani i uczeni w Piśmie szukali sposobu jak by Go zabić; [3] »A w Judasza, zwanego Iskariotą, jednego z grona dwunastu, wstąpił szatan. [4] »Odszedł więc i umówił się z arcykapłanami, i z przełożonymi straży, jak by Go im wydać. [5] »I uradowali się, i ułożyli się z nim, że mu dadzą srebro. [6] »A on zgodził się i szukał dogodnej chwili, aby im Go wydać z dala od tłumu. [7] »A przyszedł dzień Przaśników, w którym należało ofiarować Paschę. [8] »I wysłał Piotra i Jana, mówiąc: Idźcie i przygotujcie nam Paschę, abyśmy spożyli. [9] »A oni powiedzieli Mu: Gdzie chcesz, abyśmy ją przygotowali? [10] »A On powiedział do nich: Oto gdy wejdziecie do miasta, wyjdzie wam na spotkanie człowiek niosący dzban wody; idźcie za nim do domu, do którego wejdzie, [11] »I powiedzcie gospodarzowi tego domu: Nauczyciel pyta cię: Gdzie jest pokój gościnny, gdzie mógłbym spożyć Paschę ze swoimi uczniami? [12] »A on wam wskaże duży, przygotowany pokój na piętrze; tam ją przygotujcie. [13] »Odeszli więc i znaleźli, jak im powiedział, i przygotowali Paschę. [14] »I gdy nadeszła właściwa godzina, spoczął u stołu, a z Nim dwunastu apostołów. [15] »I powiedział do nich: Gorąco pragnąłem spożyć z wami tę Paschę, przed moją męką. [16] »Albowiem mówię wam, że już więcej z pewnością nie będę z niej spożywał, aż nastąpi wypełnienie w Królestwie Boga. [17] »I wziął kielich, podziękował i powiedział: Weźcie go i rozdzielcie między siebie. [18] »Albowiem mówię wam: Nie będę odtąd pił z plonu winorośli, aż do przyjścia Królestwa Boga. [19] »I wziął chleb, podziękował, łamał i dawał im, mówiąc: To jest moje ciało, które za was jest wydawane; to czyńcie na moją pamiątkę. [20] »Podobnie i kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to Nowe Przymierze we krwi mojej, która za was jest wylewana. [21] »Ale oto ręka tego, który mnie wydaje, jest ze mną przy stole. [22] »A wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, zgodnie z tym jak jest postanowione, jednakże biada temu człowiekowi, przez którego jest wydawany! [23] »A oni zaczęli dochodzić między sobą, kto z nich miałby to uczynić. [24] »I wszczął się też spór między nimi o to, kto z nich wydaje się być większy. [25] »A On powiedział im: Królowie narodów panują nad nimi, a którzy nad nimi sprawują władzę, są nazywani dobroczyńcami. [26] »Wy natomiast nie tak czyńcie; lecz kto większy jest wśród was, niech stanie się jak młodszy, a ten który przewodzi, jak sługa. [27] »Kto bowiem jest większy? Spoczywający przy stole czy służący? Ale ja jestem pośrodku was jak ten, co usługuje. [28] »Wy natomiast jesteście tymi, którzy wytrwali ze mną w moich próbach. [29] »I ja przekazuję wam Królestwo, jak mnie przekazał je Ojciec mój [30] »Byście jedli i pili przy moim stole w moim Królestwie, i usiedli na tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela. [31] »I powiedział Pan: Szymonie, Szymonie! Oto szatan wyprosił sobie, aby was przesiać jak pszenicę; [32] »Ale ja prosiłem za tobą, aby nie ustała twoja wiara; a ty, gdy kiedyś się nawrócisz, utwierdź swoich braci. [33] »On natomiast powiedział do Niego: Panie! Gotów jestem iść z Tobą i do więzienia, i na śmierć. [34] »On jednak powiedział: Mówię ci, Piotrze! Z pewnością nie zapieje dzisiaj kogut, zanim trzykrotnie wyprzesz się, mówiąc, że mnie nie znasz. [35] »I powiedział im: Gdy posyłałem was bez sakiewki, bez torby i bez sandałów, czy czegoś wam brakowało? A oni powiedzieli: Niczego. [36] »Powiedział więc im: Ale teraz, kto ma sakiewkę, niech ją weźmie, podobnie i torbę; a kto nie ma miecza, niech sprzeda swoją suknię i kupi miecz. [37] »Albowiem mówię wam, że jeszcze to, co jest napisane, musi się już wypełnić na mnie: Do przestępców został zaliczony; bo dobiega końca to, co o mnie napisano. [38] »A oni powiedzieli: Panie! Oto tutaj dwa miecze. A On powiedział im: Wystarczy. [39] »I gdy wyszedł, udał się według zwyczaju na Górę Oliwną, a Jego uczniowie podążali za Nim. [40] »A gdy stanął na tym miejscu, powiedział im: Módlcie się, abyście nie weszli w próbę. [41] »A sam oddalił się od nich, jakby na rzut kamieniem, upadł na kolana i modlił się, [42] »Mówiąc: Ojcze! Jeśli chcesz, oddal ten kielich ode mnie; jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie. [43] »Wówczas ukazał Mu się anioł z nieba, wzmacniając Go. [44] »A gdy stanął do śmiertelnego boju, jeszcze gorliwiej się modlił, a Jego pot stał się jak krople krwi spadające na ziemię. [45] »I gdy wstał od modlitwy, przyszedł do swoich uczniów i znalazł ich śpiących ze smutku. [46] »I powiedział im: Dlaczego śpicie? Wstańcie i módlcie się, abyście nie weszli w próbę. [47] »A gdy On jeszcze to mówił, oto tłum i ten, zwany Judaszem, jeden z dwunastu, szedł przed nimi, i zbliżył się do Jezusa, aby Go pocałować. [48] »A Jezus powiedział mu: Judaszu! Pocałunkiem wydajesz Syna Człowieczego? [49] »A widząc ci, którzy byli przy Nim, na co się zanosi, powiedzieli do Niego: Panie! Czy mamy uderzyć mieczem? [50] »I uderzył jeden z nich sługę arcykapłana, i odciął mu prawe ucho. [51] »Ale Jezus w odpowiedzi, rzekł: Dopuścicie aż do tego? I dotknął jego ucha, i go uzdrowił. [52] »Powiedział więc Jezus do arcykapłanów i do przełożonych straży świątyni, i do starszych, którzy przybyli do Niego: Jak na bandytę wyszliście z mieczami i z kijami. [53] »Gdy byłem codziennie z wami w świątyni, nie podnieśliście na mnie rąk; ale to jest wasza godzina i władza ciemności. [54] »Wtedy Go pojmali, poprowadzili i wprowadzili do domu arcykapłana; a Piotr z daleka podążał za Nim. [55] »A gdy oni na środku dziedzińca rozniecili ogień, usiedli razem i Piotr usiadł pośród nich. [56] »A gdy ujrzała go jakaś służąca, siedzącego przy ognisku, uważnie patrząc na niego, powiedziała: I ten był z Nim. [57] »On jednak wyparł się Go, mówiąc: Kobieto! Nie znam Go. [58] »A po krótkiej chwili ujrzał go ktoś inny i powiedział: I ty jesteś z nich; a Piotr powiedział: Człowieku! Nie jestem. [59] »I gdy upłynęło około godziny, ktoś inny stanowczo twierdził, mówiąc: Naprawdę i ten był z Nim; bo także jest Galilejczykiem. [60] »Piotr natomiast powiedział: Człowieku! Nie wiem o czym mówisz; i zaraz, gdy on jeszcze mówił, zapiał kogut. [61] »A Pan obrócił się i spojrzał uważnie na Piotra. I przypomniał sobie Piotr słowo Pana, jak mu powiedział: Zanim kogut zapieje, trzykrotnie mnie się wyrzekniesz. [62] »A Piotr wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał. [63] »A mężczyźni, którzy trzymali Jezusa, szydzili z Niego i bili Go; [64] »I zasłonili Mu oczy, i bijąc Go w twarz, pytali się, mówiąc: Prorokuj, kim jest ten, który Ciebie uderzył. [65] »I wiele innych bluźnierstw mówili do Niego. [66] »A gdy nastał dzień, zebrali się starsi ludu i arcykapłani, a także uczeni w Piśmie, i przyprowadzili Go przed Sanhedryn, mówiąc: Czy Ty jesteś Mesjaszem? Powiedz nam. [67] »I powiedział im: Jeśli wam powiem, nie uwierzycie; [68] »A jeśli zapytam, nie odpowiecie mi i nie wypuścicie mnie. [69] »Od teraz Syn Człowieczy będzie siedział po prawicy mocy Boga. [70] »I powiedzieli wszyscy: Ty więc jesteś Synem Boga? A On powiedział do nich: Wy mówicie, że ja jestem Nim. [71] »A oni powiedzieli: Czy jeszcze potrzebne jest nam świadectwo? Sami je przecież usłyszeliśmy z Jego ust. 
«  Ewangelia Łukasza 21 Ewangelia Łukasza 22 Ewangelia Łukasza 23  »


 Opis prezentowanego tekstu: Pismo Święte - przekład toruński Nowego Przymierza. Wydanie 2. Fundacja Świadome Chrześcijaństwo, Toruń 2017, 2018. Tekst zamieszczony za zgodą wydawcy. Wersja tekstu: 2018.08.15. Moduł opracowany przez BibliePolskie.pl